The Pursuit Of Happiness

Blank, zwart of geel. Ergens diep vanbinnen willen we allemaal hetzelfde, nl. gelukkig zijn. Of dat nu komt door schatrijk te zijn, een harem (knappe en goedkope) vrouwen te hebben, of gewoon te genieten van een mignonette van Côte D’or. In dit spel ga je op zoek naar dat geluk. Volgens sommigen is het een veredelde “Levensweg” maar dat is naar mijn mening veel te kort door de bocht.

Je kan projecten opstarten, items kopen of aan activiteiten deelnemen, een job nemen en misschien wel promotie maken (ik was zelfs president!) of een partner zoeken en een gezin stichten.
Het spel speelt ongeveer in 8 rondes. En die “ongeveer” is letterlijk te nemen. Je begint nl als tiener en na een paar rondjes als volwassene door het leven te gaan, kom je op een moment dat je ouder gaat worden en uiteindelijk zal sterven van stress.
Je start met 6 zandlopers die je aantal acties aantonen. Je kan hiermee de volgende acties kiezen;
Gaan studeren (geeft 3 “kennis”)
Gaan spelen (geeft  3 “creativiteit”)
Wat sociaal gaan wezen (geeft 3 “invloed”)
Een tijdelijke job nemen (geeft 3 geld)
Een project starten
Een aankoop doen of je geld verbrassen aan leuke dingen zoals een etentje of een concert
Voor een job solliciteren
Een relatie starten
Nablijven op het werk om wat overuren te kloppen
Gewoon in je luie zetel wat gaan rusten

De gewonnen tokens zijn de betaalwaardes voor een project te starten, iets aan te kopen, een job te beginnen en vooral ook om de vrouwkes (of mannen) te imponeren. Zoals in het echte leven zijn die partners nogal…… veeleisend!

Je hebt verschillende projecten. Er zijn er die je direct en eenmalig kan doen (zoals deelnemen aan een zangwedstrijd), projecten waarin je kan groeien en groepsprojecten. In dit laatste kan jouw project ook gebruikt worden door andere spelers. Maar geen nood, hoe meer spelers mee aan je project werken, hoe beter het voor iedereen is.
Wil je gaan duiken? Een boot kopen of een wijncollectie? In dit spel geen probleem. Er zijn zoveel kaarten en ze zijn allen uniek dat je zeker een item kan kopen wat je zal behagen.
Als je een job neemt, dan levert jou dat geld op. Het is toch logisch dat je een betaling ontvangt voor het geleverde werk, neen? Maar lang hetzelfde werk doen kan een sleur worden dus wil je promotie maken.  Maar dan moet je er snel bijzijn als je kaart tevoorschijn komt. Want het is begrijpelijk dat een dokter niet zal promoveren tot een krak in verkoopstechnieken. Wil je een andere job, dan zal je worden ontslagen met stress tot gevolg.
Een relatie is iets apart. Je begint met een date. En dan begint de (toekomstige) partner al zijn eisen te stellen. Wil je met me verder dan zal je bvb minstens 5 geld moeten hebben. Of een job. Of willen ze dat je een slimmerik bent en dat je 5 kennis hebt vergaart.  Dan kan je aan een vaste relatie beginnen denken. Maar van het een komt het ander en dan gaan we een familie starten. Met weer de bijhorende eisen. Heb je misschien zin in een 2de partner? Of zelfs een 3de? Het kan ( en MAG!!) hier allemaal. Maar zoals in het echte level geeft zo iets stress. En dat is ook weer niet zo goed.
Al deze kaarten zijn eigenlijk 1 groot wisselkantoor. Ze zorgen ervoor dat je de gewone kennis, creativiteit, invloed en geld kan omzetten naar minder stress, STH (short time Happiness) en  LTH (Long Time Happiness) en dat laatste zijn de punten.  In het begin van het spel worden er ook “Life goals” zichtbaar gelegd waar je wat probeert naar te spelen voor extra punten, maar die zorgen niet voor de grote verschillen. Al moet ik zeggen dat ik de “Live fast, die young” wel ne leuke vind. Ben je de 1ste die sterft in het spel dan krijg je daar vette 9 punten voor!
Het spel hier gaan uitleggen is veel te veel van het goede. Wat ik hier schreef is maar een notendop. De doos zit vol met leuk spelmateriaal en is niet zo moeilijk te spelen als het lijkt. Doordat het allemaal unieke kaarten zijn is het spel steeds anders. Ik kocht dit spel als “Kickstarter” en heb ook nog enkele exclusieve uitbreidingen erbij ontvangen. Zo kan je nu ook een dier kopen en verzorgen. Maakt dat jou niet gelukkig? Wakker worden met je mond vol kattenharen??? Of de roodwangschildpad die in je vinger bijt als je hem eten wil geven?

Het is een spel waar je met een beetje verbeelding een zeer leuke avond mee kan hebben. Ik heb er plezier aan beleefd en zal dat bij de volgende speelpotjes zeker ook hebben. Het enige minpuntje zijn de overzichtskaartjes die de spelers krijgen om wat te kunnen volgen. Die trekken op niets en zijn helemaal niet functioneel. Ik zocht op het net en vond er andere die veel beter de lading dekken.

Wat ik zeker niet mag vergeten te vermelden is het feit dat dit spel ook solo kan worden gespeeld.
Ik ben klaar om het geluk op te zoeken! Curieus wie nu mijn liefje zal worden…..


20160731_125359

 

20160731_152153

The Pursuit of Happiness van Artipia Games 1-4 spelers 60-90Min

Koerierservice “De Groven Borstel”

Want met wat dichterlijke vrijheid kan je zo wel “Broom Service” vertalen.

In dit spel zal je proberen om toverdrankjes samen te stellen en die dan te gaan leveren in het ganse magische rijk. Meestal is het leven aan de durvers, maar in dit rijk kan je best af en toe eens de lafaard zijn.

Elke speler begint met enkele drankjes, een/twee toverstokjes en een setje van 10 rollenkaarten. Op het spelbord worden onweerswolken neergelegd die je weg zullen blokkeren en de 10 gebeurteniskaarten zullen worden geschud, wat blind worden uitgedund en dan blind naast het spelbord komen te liggen. Dit zijn nu 7 kaarten- er worden evenveel etappes gespeeld. Elke etappe bestaat uit minimaal 4 en maximaal 10 rondes. Als we niet met een volle bezetting spelen dan dienen de rollenkaarten die overblijven als behekste kaarten. Indien je een heks zou uitspelen die deze etappe zichtbaar ligt, dan hangen daar minpunten aan vast.

Zoals een waarzegger moet je proberen te doorgronden welke kaarten je medespelers zullen gaan spelen om voor jezelf zoveel mogelijk profijt uit de wacht te slepen.

Van de 10 persoonlijke rollenkaarten mag je er nu 4 uitkiezen waarmee je deze etappe zal spelen. Iedereen heeft identiek dezelfde rollenkaarten. De rollenkaarten hebben steeds 2 acties waaruit je kan kiezen als je aan de beurt bent. Dat is de moedige en de laffe. De moedige levert steeds meer op dan de laffe maar hebberig zijn heeft ook een donkere kant.  Zo zal je de moedige actie niet kunnen verzilveren als er een andere speler deze kaart nog in zijn hand heeft en nog aan de beurt moet komen.  De laffe geeft je altijd de gekozen actie.

Dus als speler A een laffe actie speelt, dan kan hij de actie uitvoeren en is het aan de volgende speler. Indien hij zou kiezen voor de dappere actie zal de volgende speler moeten laten weten of hij deze kaart ook in zijn hand heeft. Dit laten weten is verplicht!  Als speler B laat weten dat hij ze ook heeft , dan moet hij ze spelen en kan speler A niets doen. Speler B dient nu op zijn beurt te kiezen voor ofwel de dappere als de laffe actie. Hier weer hetzelfde brouwsel.  Kiest hij de dappere dan moet hij zien of speler C deze kaart ook heeft. Indien niet, dan vragen we aan speler D of hij ze heeft. Indien hij ze ook niet heeft dan kan speler B de dappere actie uitvoeren. Als D (de laatste speler) ze wel had gehad, dan was speler B ook zijn actie kwijt. Omdat D nu weet dat hij de enige is met deze kaart kan hij zonder zijn heksenhersenen te pijnigen voor deze dappere actie kiezen. Als speler A en B beide voor de laffe actie hadden gekozen, dan hadden ze tenminste nog iets gehad!!! De acties gaan van het brouwen van een groene/oranje drankje s, het krijgen van toverstokjes en het leveren van drankjes op zijn voorziene terrein. De bosheks kan dus enkel leveren aan een bos.

We spelen dit zo door totdat alle spelers hun handen hebben leeg gespeeld. Als je dus goede kaartjes hebt gekozen die niemand heeft, kan je heel wat voordelen hebben. Door de gebeurteniskaarten is er telkens iets anders waarmee je rekening moet houden.  Ze zijn bijna steeds positief. Maar de combinatie met de behekste kaarten zorgen toch soms voor wat rare hersenkronkels.

Met dit spel laat Ravensburger weer zien dat ze spellen kunnen leveren met prachtig uitgevoerd spelmateriaal.  Het spelbord is duidelijk en de kaarten hebben prachtige tekeningen met duidelijke icoontjes. Als nu nog de toverstokjes echte stokjes ofzo waren in plaats van kartonnen tekeningetjes, dan was het echt wel af geweest.

Wat ik wel niet goed begrijp is de redenering achter de tekst op de kaartjes. Door de iconografie is die tekst volledig overbodig. Door het gebruik van tekst maken ze er een taalafhankelijk spel van waarbij ze per doos zelfs 2 stapeltjes kaarten leveren. Een nutteloze kost die ook nog eens potentiële kopers afschrikt.

Ikzelf vind het best een leuk spel om te spelen maar de gokfactor ligt naar mijn inziens wat te hoog. Je moet al gokken welke kaartjes je zal kiezen en dan moet je zelf nog eens gokken welke actie je zal doen. En soms door daar een klein foutje te maken ben je zo goed als een volledige ronde kwijt. Zo had ik eens een zeer goede keuze gemaakt met de kaartjes en had ik als enige nog 4 kaarten op hand toen ik aan de beurt kwam. Een andere speler had nog slechts 1 kaart. Alles in mijn hand was voorgekauwd om enkele dingen te kunnen doen. Ik smeet mijn eerste kaart en koos de dappere actie want de andere speler had geen enkele reden om die kaart op hand te hebben. Maar hij had een foutje in zijn planning gemaakt en had die, voor hem nutteloze kaart, op hand. Daardoor kon ik die actie helemaal niet uitvoeren en de rest van mijn hand was daarop gestoeld. Een hele ronde verknoeid dus.  En dat was balen!!! Hoe je er in 7 rondes kan in slagen om helemaal achteraan bij de grote puntenzones te komen is me ook nog steeds een raadsel.

Plus:

  1. De duidelijke kaartjes, spelregels
  2. Artwork
  3. Het spelmateriaal en het verhaal achter het spel. Je gaat echt wel wat fruit verzamelen!
  4. De bijgeleverde spelerhulpen dewelke handig zijn voor nieuwe spelers.
  5. Dankzij wat varianten kan je het spel nog meer tactisch maken.

Min:

  1. De nutteloze taalafhankelijkheid
  2. De gokfactor. Het is tenslotte geen dobbelspel.
  3. Door de blinde planning zet het de deur open voor enorme “downtime” als je dit speelt met mensen die alles willen proberen uit te rekenen.

Al bij al een spel dat voor aangename speelmomenten zal zorgen.

Eeeeek een spin!!

Spinderella  is de naam van deze kleine achtpotige…

Dit spel ontdekte ik op Spiel met een reuzenversie. Dat was prachtig!! Maar ook het spelmateriaal van het normale spel mag er zeker zijn.

In dit veredelde ganzenbord moet je proberen om 3 mieren naar de overkant van het parcours te krijgen. Maar de weg door het bos is niet zonder gevaren. Als je mier onder de boomstronk terecht komt, dan kan hij niet meer bewegen. En dan zwijgen we nog van Spinderella en haar 2 broers Parker en Peter. Ze zullen ervoor proberen te zorgen dat Spinderella boven je hoofd komt te hangen. En dan kan ze je misschien vangen! Dit vangen doet ze met een magneet waardoor je mieren aan haar gaan plakken. Hoe ironisch…. Zodra er andere mieren op de rug van jouw mier komen te zitten moet deze ze meenemen. Ze profiteren dus van jouw beurt om verder naar de finish mee te reizen. Je hebt er dan wel een voordeel bij. Spinderella kan enkel de bovenste mier vangen.

Spelverloop: in je beurt werp je 3 dobbelstenen. De bruine bepaalt het aantal  stappen dat je met een mier van je kleur mag zetten indien de groene dobbelsteen een mier laat zien.  Als de groene dobbelsteen een spin toont, dan zal het de witte dobbelsteen zijn die gaat beslissen hoeveel stappen de 2 broers mogen maken om Spinderella op de juiste plaats te krijgen. Als de groene dobbelsteen een blad toont, dan neem je de boomstronk en zet je hem op een plaats waar 1 of 2 mieren staan. Daarna mag je nog ofwel een mier ofwel de spin verplaatsen, rekening houdend met de ogen op de witte of bruine dobbelsteen. Slaag je erin om met de spin een mier te vangen dan zet je deze terug op het startvlak. Was het een mier van een andere speler dan mag je als beloning nog een eigen mier verplaatsen. Is het je eigen mier, dan krijg je natuurlijk geen beloning meer!

Je zal dus proberen om een mooie combo te maken.

Plus:

  1. Spelmateriaal: Het is een zeer leuk gegeven dat de doos als spelbord wordt gebruikt.
  2. Makkelijk aan te leren regels.

Min:

  1. Voor een kinderspel moet je toch wel proberen te begrijpen hoe je de broers moet laten bewegen om Spinderella op de juiste plaats te krijgen.
  2. Het is wel wat foefelen onder dat bladerdek om de mieren te bewegen.
  3. Het blijft een kinderspel, maar de kinderhandjes zouden het spelmateriaal wel eens snel naar de verdoemenis kunnen helpen.

Dit spel hadden wij al van in het begin op de spellijst staan om op onze beurs te demo-en. Maar dan was het plots overal uitverkocht! We zijn blij dat we nog een exemplaar hebben vastgekregen. Het is een spel dat zeker op regelmatige basis uitgehaald zal worden. Speelt je kind graag spelletjes? Haal dit beestje dan maar zo snel mogelijk in huis!

Codenames van WGG

Met dit spel haalt WGG weer een zeer leuke licentie binnen. Een klein doosje met heel wat “spel” erin.  En wat mij dan nog het meeste bekoort is de “winnen is niet zo belangrijk”-factor.

OK, het thema is er weer langs alle kanten opgeplakt, maar hoe zou je het anders kunnen noemen? Zodra je “woordspel” in de titel zou gebruiken, dan blijft het in de winkelrekken liggen.

Je bent hoofd van de geheime dienst en gaat met je team op zoek naar geheimagenten die verborgen zitten in een raster van 5*5 woordkaartjes. In deze woordkaartjes zitten onschuldige burgers verborgen maar ook een huurmoordenaar. En het is vooral die laatste die je wil vermijden! Maar hoe zitten die daar dan juist in verstopt en hoe kunnen we ze vinden?

Zoals hierboven al vermeld ligt er een raster van 5*5 woordenkaartjes op de tafel. Hier staan woorden 2 keer op geschreven zodat ze langs beide zijden leesbaar zijn. Het zijn dikwijls woorden met een dubbele betekenis zoals bvb bom. Dat kan een explosief zijn maar ook “een bom geld”.

De spelers verdelen zich in 2 teams en van elk team gaat hun hoofd van de geheime dienst aan de andere kant van de tafel zitten. Ze nemen een sleutelkaartje en zetten dit in het houdertje voor hen. Dit kaartje kan naar alle richtingen worden gedraaid zodat hetzelfde kaartje wel tot 4 verschillende sleutels kan tonen. Door de kleur op de zijkant weten ze welk team er zal starten. Die moeten dan een geheimagent meer vinden.

Door het kijken op de sleutelkaart weet het hoofd nu welke woorden zijn geheimagenten verborgen houden. Want op deze sleutelkaartjes staat ook een raster getekend en de vakjes die met zijn kleur zijn gemarkeerd dienen door zijn agenten aan de andere kant van de tafel geraden te worden. In dit raster zijn er ook bruine vlakken, dit zijn de onschuldige burgers. Het zwarte vlak met het kruis is de huurmoordenaar. Het hoofd zal nu op zoek gaan naar een woord dat zoveel mogelijk woorden die zijn agenten verstoppen als overeenkomst hebben. Neem nu dat er in het raster het woord leeuw, egel en neushoorn zouden liggen. En dat dit allemaal van zijn kleur zou zijn dan kan het hoofd direct het woord dier kiezen natuurlijk!

Nadat hij een woord heeft vermeld geeft hij een getal. Dit is het aantal woorden waarvoor hij een connectie ziet met het woord dat hij net gaf. Dus in dit geval dier 3. Zijn team aan de andere kant zal nu beginnen overleggen en kaartjes gaan aanduiden. Dit was nu een heel makkelijk voorbeeld. Maar neem nu dat er ook ‘vlinder’ zou liggen en dat dit volgens de sleutel net de huurmoordenaar zou zijn. Tja, dan is het risico om dier 3 te zeggen veel te groot want dan zou het team wel eens de vlinder kunnen aanduiden en heeft je team door de huurmoordenaar het spel direct verloren. En zo kan het dus ook voor ‘leeuw’. Je kan ‘manen’ als woord willen gebruiken, maar als er dan Jupiter of Mars bij de kaartjes ligt dan is er misschien wel een kans dat je team deze planeten zal aanduiden als zijnde maan of het hebben van manen.

Duidt je team de juiste kaartjes aan, dan onthullen ze jouw geheimagenten. Is het een onschuldige burger, dan is het de beurt aan het andere team. Is het een agent van het ander team, dan hebben zij 1 agent minder te vinden en komen zij nu aan de beurt. Ze hebben dus 2 voordelen. De huurmoordenaar stopt het spel onmiddellijk.

De volgende ronde kan je telkens 1 kaartje proberen “in te halen”. Als je dus dier 3 moest zoeken en je maakte een fout na het 2de dan weet je dat je nog ergens een dier kan zoeken. Als nu je hoofd de code “warm 1” geeft en na het aanduiden van “pan” blijkt dit juist te zijn, dan kan je nog eens proberen om een dier te vinden.

Het spel stopt als er een team op de huurmoordenaar valt of als een team al zijn geheimagenten gevonden heeft. Dit duurt met moeite een kwartier…

Het is een spel dat eenvoudig aan te leren is maar proberen te denken wat de anderen denken of connecties tussen woorden zoeken is niet zo eenvoudig. En dat brengt soms toch wel wat “downtime” bij sommige spelers.

Plus:

  1. Te spelen met alle aantallen van spelers. Of het er nu 2 zijn, of 20.
  2. De grote verscheidenheid aan woordkaartjes en de dubbelzijdigheid ervan. Ik heb zelfs nog 1 pakketje ongeopend in de doos liggen.
  3. De grote verscheidenheid aan sleutelkaartjes
  4. De snel uit te leggen regels
  5. De herspeelbaarheid
  6. Formaat van de doos versus het spelplezier en luchtinhoud

Min:

  1. Sommige spelers proberen echt te lang om een connectie te vinden waardoor het spel wat stil dreigt te vallen.
  2. Het verschil in lettertype tussen de woorden in de verschillende richtingen. Ik snap er nog steeds het nut niet van.

Conclusie:

Codenames is een  spel dat je zeker in de kast moet hebben liggen als je af en toe eens een groep op bezoek hebt. Ik speelde het al met mensen van 92 en 93 jaar. Ook zij begrepen het en waren nog zeer goed bij de pinken. Probeer dat maar eens met een “hoogspanning”! De scores op BGG laten zien dat ik niet de enige ben met dit gevoel. Met bijna 10.000 mensen die een score gaven heeft het spel nog steeds een score van 8.04/10 wat het tot spel nr 19 maakt op de wereldranglijst!

Voor de prijs moet je het zeker niet laten!

Spyfall van Jumping Turtle Games

Haal die donkere zonnebrillen maar boven want hier zit al zeker 1 spion aan tafel!!

Enkele vrienden wilden dit spel kost wat kost spelen in Essen vorig jaar. Het is een genre van spel dat ik niet graag speel. Spellen waarbij je moet praten en ondertussen dingen moet uitvogelen die laat ik meestal aan mij voorbij gaan. Niet dat ik niet kan praten, integendeel. Ik ben ervan overtuigd dat ik de meeste onder jullie vlot onder tafel kan babbelen. Maar de combinatie van praten en deductie  is een brug te ver. Ik weet niet meer waarom we toen het spel vroegtijdig moesten afbreken maar ik vond het niet erg. Nu komt het spel in het NL uit en kwam het enkele weken geleden weer voor mijn neus te liggen. Zoals je wel kan begrijpen na het lezen van bovenstaande regels was ik er niet zo happy mee.  Maar ik liet me niet kennen en speelde toch mee.

Had ik het licht gezien? Kwam de wind uit een andere richting? Of liep er een Iman over het water? Ik weet het niet, maar het kon me deze keer wel bekoren. En door de simpele regels en opzet ben ik er van overtuigd dat dit in vele huiskamers zal worden gespeeld.

Wat zit er in de doos? Kaartjes, kaartjes en nog eens kaartjes : 240 om correct te zijn. Namelijk  30 verschillende locaties met elk 8 kaarten. Elke kaart heeft een beroep op die locatie maar 1 kaart is de spion. Bij de luchthaven heb je zo bvb een piloot, een steward(ess), een man die werkt in de krantenkiosk.

Je neemt blind alle kaarten van een locatie en neemt er evenveel kaarten van als het aantal spelers.  Als je de spion steeds als onderste kaart in het pakje steekt dan weet je zeker dat de spion in het spel zit (is een voorwaarde!) Kaarten schudden en uitdelen. Nu is het de bedoeling dat de spelers aan elkaar vragen gaan stellen om te weten te komen wie de spion is of wie hun collega’s zijn. De spion moet er nu alles aan doen om ervoor te zorgen dat de andere spelers hem niet kunnen betrappen en hij zal ook proberen uit te vogelen op welke locatie de andere spelers zitten.

Neem nu bijvoorbeeld de luchthaven: Speler A vraagt aan B: Is het er warm? Speler B antwoord. Dat kan. Speler B vraagt nu aan C: Is er veel volk? C zegt:  Op sommige momenten wel. C vraagt nu aan D dewelke spion is: Moet je hard studeren voor je job? Dit is een makkelijk te omzeilen vraag voor de spion want er zijn meerdere beroepen mogelijk. Hij zegt dat de studies voor hem een makkie waren. Maar nu moet de spion aan een andere speler een vraag stellen maar hij heeft geen idee waar we zitten. Dus vraagt hij: Is er veel lawaai? En zo gaat het maar door tot plots een speler een stemming wil. Hij stopt het spel en zegt: Ik denk dat speler B de spion is. Natuurlijk gaat speler B dit proberen te ontkrachten. De spion zelf krijgt binnenpretjes en zal B er ook proberen bij te lappen. Als er een consensus is,  dan moet de aangeduide speler zijn rol tonen. Speler A was niet overtuigd dat speler B een spion was dus spelen we door. Plots toont de spion zijn ware aard en zegt dat hij er zeker van is dat we op een luchthaven zitten. Hij is juist dus krijgt hij de punten.  Een nieuw setje pakken en we zijn weer vetrokken voor een volgend rondje. Zo weten we na enkele rondjes wie de winnaar is.

Maar voor mij is het winnen van dit spel van ondergeschikt belang. Heb je tijd en zin, dan speel je 10 rondjes. Moet het snel gaan, dan speel je er 2. Het gaat over het spel zelf. Vragen stellen en beantwoorden lijkt makkelijk maar dat is het zeker niet! Zo vroeg iemand me: “Zijn er ballen in de buurt? “En ik antwoordde dat ik zware ballen had. Samen met enkele antwoorden daarvoor was de spion er zeker van waar we waren. Hij stopte het spel en zei: de piratenboot. Dat was correct.

Plus:

  • het samenzijn met andere spelers en toch niet bezig zijn met houtblokjes tellen, pionnen verzetten en staren naar score sporen.
  • Volledig taalonafhankelijk
  • Snelheid van opzetten en spelen

Min:

  • De leepheid en deductiewaarde van de vragen en antwoorden. Maar dat zal zeker wel aan mij liggen!

Blij dat ik hem dankzij JTG nu ook in de kast heb liggen. Wie weet word ik wel een “masterspy” en zal ik binnen het jaar als “Spionnenkoning” worden bestempeld! (En als jullie dat niet geloven, dan probeer ik jullie wel iets anders wijs te maken!)

 

Celestia van BLAM!

In de tijd dat de dieren nog spraken speelde ik zijn illustere voorganger. Het had wel iets maar ik was er niet door  overdonderd.  Als bij toeval kwam ik hem tegen in de app store en  speelde ik hem regelmatig op mijn “slimme foon”

Toen ik in Essen door de perskamer wandelde werd ik aangesproken door de persoon die Celestia voorstelde. Qua artwork en spelmateriaal een zeer geslaagde remake.  Maar omdat zijn voorganger me niet echt getriggerd had liet ik het spel links liggen. Veerle speelde het achteraf in de club en was er wel enthousiast over.

De opzet van het spel is simpel. We kruipen allemaal aan boord van een prachtig gevormde gimmick en één van de spelers wordt kapitein. Hij zal met een aantal dobbelstenen  gooien. Afhankelijk van de bestemming kunnen dat er 2 tot 4 zijn. Op die dobbelstenen staan de gebeurtenissen die we kunnen tegenkomen op onze reis, bijvoorbeeld onweders of piraten. We hebben allemaal kaarten op hand waarmee we deze gebeurtenissen kunnen oplossen.  Het aantal varieert. Maarheb je dan wel of niet die kaarten dewelke de dobbelstenen vragen? Het is aan de andere spelers om in te schatten of de kapitein ze op hand heeft of niet. Als ze het niet vertrouwen, dan stappen ze uit en dan mogen ze een schatkaart nemen van de huidige stopplaats. De te winnen waardes lopen steeds verder op naarmate je een verdere bestemming bereikt.  De spelers die denken dat je het kan, die blijven gewoon zitten. Kan je de juiste kaarten afleggen, dan vliegen we een eilandje verder en wordt de volgende speler kapitein. Kan  je niet betalen en wil je je jokers niet gebruiken, dan crashen we en de mensen die niet uitgestapt zijn krijgen niets. Dus zijn de spelers die niet zo hebberig waren beter af. Iedereen trekt een kaart bij en we starten terug op het eerste eiland.

We spelen totdat een speler(s) na een ronde laat weten dat hij minstens 50 punten heeft gescoord. Iedereen telt de punten op zijn schatkaarten bij elkaar en de persoon met de hoogste score wint.  Een echt push-your-luck spel!

Ben ik al blij met een troostprijs of ben ik hebberig en wil ik alleen het hoogste? Je zal zien dat je dan zeer regelmatig van een kale reis zal thuis komen.

Plus:

  • Het artwork
  • Extra regels voor wat meer diepgang en fun gehalte (zoals de speciale kaarten om iemand overboord te zetten of jezelf in veiligheid te brengen bij een crash)
  • De geslaagde gimmick

Min:

  • De mogelijkheid tot een hogere score in de eerste eilanden. Waarom zou je doorvliegen en risico nemen als je hier misschien een “veilige” hoge score kan vinden?  Dit is snel op te lossen door die schatkaarten bij de eilanden te verwijderen.

Boe zegt de koe!

El Gaucho liep wat in onze kijker omdat het naar onze mening mooi zou aansluiten bij het publiek wat we over de vloer krijgen op onze spellenbeurs. Aangenaam spelen met snel te leren regels. Dit bleek correct te zijn. Ook het spelmateriaal is van  hoge kwaliteit en heeft een geslaagd artwork.  Trouwens, hoeveel spellen zal je vinden waarbij je koeien moet gaan verzamelen?

Het eerste potje dat ik speelde was met 2 spelers. Dat vond ik persoonlijk niet zo sterk. Zowel door het feit dat we nog niet goed wisten wat goed zou zijn maar ook omdat we maar met 2 waren. Direct daarna speelden we het met 3 personen. Dat was al heel wat beter!
De opzet is zeer simpel. De startspeler gooit de dobbelstenen in  een daarvoor voorziene wei met een hek. Dit is een leuke gimmick die goed zijn werk doet en de dobbelstenen van de rest van het speelbord weg houdt Hij kiest er 2 dobbelstenen uit waarmee hij het spel zal gaan beïnvloeden.

Opties:

Als de ogen hetzelfde zijn als de grote waarde vermeld op de koetegel, dan mag je een Gaucho (=cowboy) recht op de tegel zetten.
Als de ogen hetzelfde zijn als de kleine waarde vermeld op de koetegel, dan mag je een Gaucho plat leggen op de koe.
Als de ogen hetzelfde zijn als de kleine waarde van de koetegel waar al een Gaucho ligt, dan mag je die recht zetten.
Je kan een Gaucho ook op een actieplaats zetten die overeenstemt met de ogen van de dobbelsteen. Die actie kan je dan vanaf een volgende beurt gebruiken.
Indien je het wenst mag je ook de 2 dobbelstenen bij elkaar optellen.

De acties zijn duidelijk op het spelbord aan gegeven:  De koeien sorteren wanneer je ze ontvangt, een virtuele dobbelsteen,  een onmiddellijke verkoop met 5 dollar extra geld, vee stelen bij een andere speler, rechtzetten van 2 eigen gaucho’s of een liggende gaucho van een andere speler vervangen door 1 rechtstaande van jezelf. Je kan ook nog in het geheim vee gaan zoeken op de steppe.
Na de ronde (als iedere speler zijn 2 dobbelstenen en eventuele acties heeft gespeeld) gaan we kijken welke weien  vol zijn (op elke tegel staat of ligt een gaucho). Indien een wei vol is krijgt de speler waarvan de gaucho’s recht staan de betreffende koetegel. Hij zal ze proberen in een op- of aflopende reeks voor zich te leggen en zo zijn kudde van een bepaalde soort groter te maken.
Indien hij niet kan voldoen aan de op- of aflopende voorwaarde dan zal hij d koeien moeten verkopen op de markt.  Zijn winst is (waarde van de hoogste koe * aantal tegels) (bvb 12*3=36) Elke dollar staat voor 1 punt. Je kan zelf al zien dat het goed is om nog een tegel  bij deze kudde te kunnen leggen zodat het 12 * 4 zou worden.  De lege weilanden worden weer gevuld en we kunnen weer beginnen aan een andere ronde. Zo gaat het verder tot we geen koeien meer hebben om de weilanden  op te vullen. We spelen vervolgens de laatste ronde waarbij enkel nog de acties kunnen worden gespeeld en dan gaan we over tot het verkopen van alle kuddes die de spelers voor hun hebben liggen. Dit is dan de eindtelling en dan is de winnaar bekend. Laat je wel niet misleiden door die laatste ronde.  Als je dan de koe van 12 bij iemand kan gaan stelen (ook al krijgt hij een betaling van de verzekering) is dat voor jou een extra multiplier die je punten snel de hoogte in sturen!
Zoals ik al aankaartte is het artwork mooi en functioneel. Bijna alles staat op het spelbord. Het enige wat ik nog mis zijn de waardes van de koeien die je mag houden bij het zoeken van vee in de steppe.  Als dit ook op het bord zou staan, dan zou je het spel direct kunnen spelen/uitleggen ook al had je het een hele tijd niet gespeeld.
Vandaag vroeg ik me af of dit spel zou aanslaan als het over Nederlandse koeien zou gaan. Weet je wel, een windmolen op het spelbord getekend, boeren met klompen en een rood/witte sjaal.  Want dit had zeker gekund!
Plus:
Artwork en mooi afgewerkte gimmick
Simpele regels
Leuk spelidee
Zeer stevig spelmateriaal

Min:
Gameplay is soms wat random. Maar ja, het is dan ook een dobbelspelletje hé!

Deze koeien lieten mij als gaucho toch snel een score zetten op BGG. Ook de kleine uitbreiding zette ik op mijn wishlist. En dat is een zeer goed teken!
Kortom, wil je aangenaam spelvertier om de avond op een luchtige maar gezellige manier door te brengen dan is El Gaucho zeker geen slechte keuze!

Out of mine!

Als er een mijnongeval gebeurt, dan is de pers er als de kippen bij om een “live” verslag te kunnen brengen. Maar wat zouden die mijnwerkers nu naar elkaar roepen als ze zien dat er problemen zijn??? Misschien  is dit wel “De mijn uit!!”

In het spel  “Out of mine!”  hoeven we niet echt bang te zijn van grote mijnongevallen. Ze brengen je hoogstens wat minpunten op.

Zelfs door de hakgeluiden kan je horen: “ik ben een Ubongo fan” want dat is ook zo. Het puzzelen in de oude versie vond ik leuk, maar de diamantjes van de rijen plukken binnen de voorziene tijd vond ik er teveel aan. Dus kocht ik ooit “Ubongo: Das Duell” Lekker tegen elkaar spelen. Ik zag mijn zoon (toen 7) het spelen tegen een man van 86. Wat de ene miste in snelheid miste de ander dan weer in inzicht. Ondertussen is het in het Nederlands ook op de markt waarbij het verzamelen van edelstenen tot een minimum beperkt is gebleven. “Out of mine” kan je perfect met Ubongo vergelijken alhoewel er toch nog enkele leuke spelelementen zijn aan toegevoegd.

Doel is dus hetzelfde. Leg een aantal verschillende tegels (kristallen) op je persoonlijke kaart (mijn). Je speelt een dwerg die van elfjes te weten is gekomen waar kostbare edelstenen zich bevinden. Zeven rondes spelen we dit.  Als je dus eens een ronde hebt gehad dat je het echt niet zag is het nog geen ramp.  De kristallen worden per kleur gesorteerd en in het midden van de tafel gelegd. Iedereen krijgt een mijn en een schatkaart waarop staat hoeveel kristallen van elke kleur je mag gebruiken om je mijn te vullen. Je hebt dus allemaal een andere mijn en een andere schatkaart. Zodra we de mijn intrekken beginnen we te hakken en gaan we op zoek naar de kristallen en proberen we dit in te passen in onze mijn. Op sommige kristallen staan nog symbooltjes (bvb worm en goud) maar daarover wat verder meer. Zodra iemand klaar is en zijn mijn heeft gevuld roept hij “Out of mine” en stoppen de andere spelers ook met puzzelen. We controleren bij alle spelers dat ze geen enkele kristaltegel hebben liggen die over de rand van de mijn steekt of dat ze een bepaalde soort teveel hebben gebruikt. Want die zal dan worden verwijderd. We beginnen met 10 punten en trekken daar voor elke vrije ruimte in de mijn 1 punt van af. Indien de persoon die “Out of mine” riep geen fouten heeft gemaakt, dan krijgt hij 2 bonuspunten. Maar deed hij dat wel dat krijgt hij al direct 2 punten minder!! Als een speler meer dan 10 vrije ruimtes heeft is zijn score 0. De persoon die als eerste klaar was doet zijn mijn weer in de doos en pakt een andere. We schudden de mijnen van alle spelers en iedereen krijgt er weer eentje met dan ook weer een kristalkaart en we kunnen er terug aan beginnen. Wie na 7 rondes de meeste punten heeft wint het spel.

Je kan nog enkele expert regeltjes bijvoegen nl de elfjes en de goede/slechte elementen.

Hulp van de elfjes: Op de mijn staan ook enkele elfjes getekend. Als je een kristal van dezelfde kleur als het elfje er vlakbij legt, dan krijg je daar weer 1 punt meer voor.

Goede/slechte elementen:  Houtwormen kunnen de mijn onstabiel maken en ratten willen er met je eten vandoor. Dat is dus beide niet zo goed. Maar wie weet vind je wel goud of zilver!! Op de schatkaarten staat wat je extra moet proberen te vinden en het dier dat je zeker wil vermijden. Goud of zilver leveren pluspunten op en de dieren minpunten.

Wel even opletten want er staat een kanjer van een vertaalfout in de regels. In het Duits staat er wel degelijk dat de dieren minpunten opleveren en goud of zilver pluspunten. Dat zie je ook op de kaartjes door het gebruik van de + en – tekens. Maar in alle vertalingen staat dat er bij de + punten worden afgetrokken en bij de – punten worden opgeteld!

Je kan kiezen of je de basisversie speelt, met de elfjes, met de goede/slechte elementen of zelfs beide!

Wat voor ons verwarrend overkwam was de “meer dan 10 vakken leeg is 0 punten regel”. Als je het basisspel speelt, dan is dit redelijk duidelijk, maar wat indien je me de expertregels zou spelen? Stel dat ik 11 vakken leeg heb maar wel bvb goud heb voor 2 munten en ik heb 3 Elfjes die me helpen wat dan ook 3 punten is. Doe ik dan 10 (startpunten) + 5 en dan -11 voor de gaten? Of krijg ik altijd 0 en krijg ik dan nog de 5 punten? Of heb ik ALTIJD 0 ongeacht de bonuspunten???

Onze redenering is nu dat de regels van de expertversie eigenlijk bij punt 2 (kristalkaartjes leggen) hoort en dat je ongeacht het aantal bonuspunten je STEEDS 0 punten zal krijgen indien je 11 of meer vrije ruimtes hebt. Bij 10 lege vakjes speel je nog mee en kan je nog bonussen verdienen. Anders niet. Laat ons hopen dat dit juist is.

Ik zei het al, ik ben een fan van het puzzelen met tegels in een raster. En ondanks de lagere score op BGG moeten deze dwergen  zeker niet onderdoen voor hun grote gekende broer. Integendeel! Is er nog iemand klaar om te hakken?

 

Dank aan “The Game Master” voor het ter beschikking stellen van een demo-exemplaar voor onze beurs!

Nog Choco!

Hoe maak je nu een simpel uit te leggen spel met toch voldoende diepgang? Misschien moeten we dit maar aan Phil Walker-Harding  vragen. Want met zijn spel Cacao uitgegeven door Abacusspiele, is hij daar zeer goed in geslaagd!

Net als in Carcassonne betreft het hier een spel dat bestaat uit het leggen van tegels. Iedereen begint met hetzelfde aantal tegels (11) waarop meeples van zijn kleur zijn afgebeeld en een spelersbordje. Op dit bordje zal je aanduiden hoeveel water je waterdragers hebben kunnen verplaatsen, hoeveel cacaobonen in je magazijnen liggen opgeslagen en of je al dan niet de zon wil aanbidden.
Daarnaast is er een voorraad tegels die door iedereen zal gebruikt worden. Na een simpele startopstelling, nemen we 3 eigen tegels op hand nemen en kan het spel beginnen. In je beurt doe je 3 dingen in steeds dezelfde volgorde. Een eigen tegel plaatsen, eventuele gaten in het patroon opvullen met jungle tegels en dan eventuele acties.
Eigen tegel plaatsen: je draait je tegel zo dat de meeples die je wil gebruiken aangrenzend liggen aan de jungletegel waarvan je de actie wil uitvoeren. Het aantal meeples op de aangrenzende zijde van die tegels zal ook het aantal keer zijn dat je de actie mag uitvoeren. Als je dus 3 meeples naast een tegel legt met een cacaoplantage van 1 dan zal je dus 3 cacaobonen mogen nemen en op je spelersbordje in je magazijnen leggen.
Jungletegels plaatsen: Vermits we moeten aanleggen in een dampatroon zal er bijna altijd minstens 1 plaats vrij zijn om een nieuwe jungle tegel te plaatsen. Die halen we uit een kleine open display van de algemene hoop jungletegels. Je zal natuurlijk proberen om hem zo te leggen dat jij er het meeste profijt van hebt!
Acties: Je voert het aantal acties uit van de meeples op de juist aangelegde tegel. Indien er door het plaatsen van de jungletegel ook acties voor andere spelers kunnen worden geactiveerd, dan mogen zij die ook uitvoeren. Of het nu water dragen, plantages plukken, of bonen verkopen is.
Het spel is ten einde als alle spelers hun persoonlijke tegels hebben gelegd. Na het berekenen van een eindscore door oa het offeren aan tempels weten we dan snel wie de winnaar is.

Toen ik dit spel voor de eerste keer speelde wist ik direct dat het ook in onze collectie zou komen. Het speelt heel vlot, is snel uitgelegd en het ziet er nog leuk uit ook. De houten cacaobonen geven het spel toch net dat ietsje meer. En het is een zeer praktisch doosje. Alles heeft zijn eigen plaats en het is geen grote doos met vooral lucht in. Maar Abacusspiele was eerst wel in de fout gegaan. Nadat alle tegels en munten uit de stanskartons waren gehaald en op hun plaats in de doos lagen was er een vrije ruimte boven deze vakken. Dus elke keer je het spel ergens mee naar toe nam, dan lag heel de doos vol met spelmateriaal. Wou je dit vermijden dan diende je de lege stanskartons bij te houden. Daar kwam heel wat reactie op. Zowel op fora, beurzen,… , want stanskartons zijn wegwerpmateriaal en gaat ook hier direct de papierbak in.

Toen kwam er een kleine uitbreiding op de markt nl Cacao: Vulcanoes En daaruit bleek dat de uitgever echt wel had geluisterd naar de grieven van de spelers. Dit stanskartonnetje met 3 tegels en 4 muntjes ziet er heel leuk uit en kan je plooien zodat het net in de open ruime past zodat alles mooi in de doos blijft zitten. Het is misschien wel geen volledige oplossing maar ik vind het toch chapeau dat ze een oplossing hebben gevonden voor hun klanten.

Dus snel uit te leggen en te spelen, korte speelduur maar toch voldoende diepgang met leuk spelmateriaal maakt dit een aankoop van dit spel zeker geen miskoop is! De andere uitbreidingen heb ik ondertussen ook op mijn “wish list” gezet. Maw:  Nog Choco!

 

Een verhaaltje voor het slapen….

In 2014 had ik het geluk om  Agents of Smersh te spelen. Een coöperatief “storytelling” spel in een James Bond setting. Ik had nog nooit zo’n spel gespeeld en ik was er direct wild van. Spijtig genoeg werkte de prijs als een niet-ontmantelde bom en ik besliste om het niet aan te kopen.  Ook omdat ik wist dat door zowel de opzettijd, uitleg en het coöperatieve aspect het moeilijk zou worden om spelers te vinden. Net voor de jaarwisseling kon ik nog eens aanschuiven en door het gebruik van een app ging het verhalen vertellen al heel wat vlotter. Mijn geheim agentenpak kwam net van de stomerij, was in goede mentale conditie en dankzij mijn speciale dobbeltrainingen kon ik meerdere gevechten naar onze hand  zetten. We zijn er die avond dan ook in geslaagd om Dr Lobo uit te schakelen en het spel te winnen. En geloof me, dan moet heel het  team al uit zeer goed hout zijn gesneden!! Zorgden de charmes van de vrouwelijke speler voor een onbewaakt moment bij de slechteriken? Bottom line was dat ik weer zo van dit spel had genoten. De verhalen zorgen voor de juiste sfeer.

Vorige week was het dan de beurt aan Above & Below. Het verhaal is niet zo uitgesproken als bij het andere, maar het werd me wel duidelijk dat ik van dit soort spellen hou. Een klein beetje opzoekwerk op het www bracht “Tales of the Arabian Nights” in mijn vizier. Diezelfde week kwam ik te weten dat een Rode Haas dit spel in de kast had liggen maar het zou verkopen. Hoe ironisch!

Alle recensies die ik las lieten er geen twijfel over bestaan. Dit zou een zeer leuk spel zijn waarbij het spelaspect van ondergeschikt belang is. En dat is ook zo! Bij het krijgen van de doos kreeg ik bijna het verschot in mijne rug! Wat een zware doos is dit zeg! Heel wat kaartjes, fiches en vooral… een superdik voorleesboek!

Hoe simpel de spelregels ook zijn, ik had toch heel wat tijd nodig om ze door te nemen en uit te vissen hoe de vork nu in de steel zat.  Maar eens je het weet, dan kan iedereen het. En als er onduidelijkheden zijn, dan laat je die maar gewoon achterwege. De sfeer aan de tafel heeft geen nood aan azijnpissers. De eerste maal dat ik het speelde werd het door de medespelers niet zo goed onthaald en hadden we nog wel wat moeite met allerhande “issues”. Het is ook wel niet eenvoudig om in je hoofd te zeggen dat je niet speelt om te winnen, maar dat het spelbord gewoon dient om een verhaal te vertellen. Voor mij stond het vast dat er zeker nog een speelsessie moest komen.

Dus nog snel andere Hazen uit hun leger gelokt en we konden ons weer onderdompelen in de sprookjessfeer. Als er een jonge deerne met een diep decolleté met zowel handgebaren als een zwoele stem je het verhaal voorleest, dan voelt het direct aan als een sprookje!  Natuurlijk droeg dit bij tot het hebben van een leuke avond :-):-)

Maar hoe speelt dit spel dan?  Het eerste wat opvalt zijn de eindcondities. In dit spel zijn er geen vaste condities te vinden, je hebt het zelf wat in de hand. In de loop van het spel kan je “Story” of “Destiny” punten verdienen. Jij mag aan het begin zelf beslissen wat je winnende combinatie van de twee zal zijn zolang de som maar 20 is (of minder als je een korter spel wil) Of je nu gaat voor D5/S15 of D12/S8 dat maakt niet uit.

In je beurt mag je de pion (als je dat wenst) verplaatsen. Dan volgt er een “encounter” oftewel ontmoeting. Je trekt een kaart en daardoor weet je op welke tabel je moet gaan kijken. Door het dobbelen kom je weer een beetje dichter bij het te lezen verhaal. Je weet nu al welke persoon/dier/fantasiefiguur je tegenkomt en dan kan je kiezen wat je ermee wil doen. Dat is afhankelijk van de initiële tabellen. Je kan hem bvb overvallen, helpen, kidnappen, vermijden…. Door deze keuze weet de lezer welk verhaaltje hij of zij moet voorlezen. Daar zijn wederom een paar opties.  Je kan in het bezit zijn van talenten en die ga je natuurlijk zo goed mogelijk proberen te benutten. Door je beslissing zal de lezer weer een bepaald stuk kunnen voorlezen waar dan een beloning bij hoort. Het kan zijn dat je 1 story punt krijgt, een schat en een status. Wie weet krijgt de lezer nu een doorverwijzing naar een ander verhaal waar je weer zal moeten beslissen wat je zal doen. De beloningen kunnen ook negatief zijn! Zoals een “Destiny” punt verliezen, je gezondheid gaat achteruit enz. De grote boosdoeners zijn de statuskaarten. Er zitten er enkele positieve bij, maar de meerderheid is toch niet om over naar huis te schrijven! En ook die kunnen doorverwijzen naar andere statussen.  Zo kan je door een verhaal stapelverliefd worden en dan de kaart “Getrouwd” krijgen. Dan ben je verplicht om na elke stad terug naar huis te gaan voor het vrouwke ne kus te geven. En dan kom je thuis en dan moet je dobbelen met de kans dat het huwelijk zal leiden tot de geboorte van een kind dat zo lelijk is als een slecht uitziende kameel (ja hoor, dit staat zo op de kaart!) Probeer daar maar iets positiefs in te zien!! Zo zijn er statuskaartjes dat je gewond bent, zot bent geworden of op bedevaart moet naar Mekka. Wat het verschil tussen deze 2 laatste is, daar ben ik nog niet uit. Kortom, heel wat banale dingen zullen je leven als Sinbad steeds een andere wending geven.

Bij dit sprookje ben ik een “believer”. Ik vind het spel aangenaam om te spelen en zal zeker geen potje afslaan. Is het dan enkel rozengeur en maneschijn? Helemaal niet, integendeel.

Tegen de tijd dat de lezer kan beginnen aan zijn werk, heb je al meerdere tabellen zien passeren. Ik gebruikte een app en ik weet nu ook dat er een site is om het vinden van het juiste verhaal te versnellen, maar het zorgt voor heel wat “downtime”. Op de doos staat dat het spel speelbaar is met 6 spelers, maar als je dat wil doen, kan je beter een kampvuur starten. Want tegen de tijd dat je dan weer aan de beurt komt, zijn de kolen heet genoeg om de monsters uit het boek te roosteren en op te peuzelen. Wij speelden het met 3 en dat is echt wel het maximum.

We hadden het gevoel dat sommige statussen echt wel sterk waren. Als je dan nog meerdere van die kaarten voor je neus hebt liggen dan heb je het niet makkelijk. Of je dan eerst zot geworden bent en dan ging trouwen of omgekeerd, dat doet dan niets meer ter zake! Volgens de regels kan je het ook spelen met slechts 1 status. Krijg je een nieuwe dan dump je de oude.

Maar voor mij is het scherpste kromzwaard de taal. Ik deed al cursussen in het Engels en kan een aardig woordje lezen/praten, maar de woorden die je hier moet lezen daar kan geen vliegend tapijt tegen op. Lees je eentonig voor dan verliest het spel enorm veel charme. Dus je moet echt wel je best doen om wat toonverschillen en non-verbale handelingen te gebruiken. Maar wat doe je dan als je de helft van de woorden nog nooit hebt gehoord/gezien en geen flauw idee hebt hoe je ze moet uitspreken??? Ik kan me niet herinneren dat ik een kaart zag met als status een dubbel gedraaide tong!

Of ik dit spel(tweedehands) zou kopen? Daar komt de weegschaal in mijn karakter weer naar boven. Voor het spel en de beleving op zich zou ik direct volmondig ja zeggen.  Maar daar staan dan het aantal speelsessies en de taal tegenover. En daardoor beslist vrouwe Justitia dat de balans naar de andere kant over slaat.

Was ik Engelstalig dan hoefde ik het spel nu niet meer aan te schaffen. Dan stond het al sinds 2009 in de kast! Want ook in dit sprookje is er een parel en dat is het spel zelf…..

Laat ons nu hopen dat een uitgever uit de lage landen voldoende diamanten en goud zal vinden om te kunnen beslissen om het spel ook in onze taal uit te brengen.