The Game: The Story continues…

Zowel over “The Game” als “The Game Extreme” schreef ik al een stukje. Maar WGG ziet het dus volledig zitten om nog een versie te lanceren. The Game: Het Duel.

Of we dat erg vinden? Helemaal niet!
De titel “Het Duel” maakt eigenlijk al direct duidelijk waarover het hier gaat. Een twee speler variant van dit zeer vermakelijke kaartspelletje! Als je de andere versies al gespeeld hebt, dan is starten met dit spel kinderspel. Vele regels komen nl terug. Toch zijn er enkele verschillen. Vermits je tegen elkaar zal spelen en niet tegen het spel heb je beiden een eigen deck kaarten van 60 stuks waaronder 58 speelkaarten met de waardes 2 tem 59. Elke speler krijgt een stijgende en een dalende aflegstapel voor zijn neus en we kunnen direct beginnen spelen. Doel is om als eerste je hele stapel uit te spelen.
In deze versie dien je telkens minstens 2 kaarten uit je hand (je start met 6 kaarten) te spelen, ook al is je trekstapel uitgeput. Je kan kiezen om al de gespeelde kaarten op je eigen stapels te spelen of ook 1 kaart op de stapel van je tegenstander. Ik hoor jullie kwelgeesten al lachen bij de gedachte dat je de ander zijn rij dan direct volledig kan blokkeren door er ofwel een hele hoge kaart op te spelen (bij de stijgende stapel) of een zeer lage (bij de dalende stapel). Maar dat is natuurlijk buiten de waard gerekend! Indien je een kaart speelt bij je tegenstander dient die je tegenstander steeds te  helpen! Ken je de “achteruit truc” nog uit het basisspel? Wel, zelfs die is niet van toepassing als je een tegenstander helpt. Als hij in zijn stijgende stapel dus aan de 50 zit, dan mag je daar zowel een 49 als een 11 op leggen! Nu trekken jullie grote ogen hé?? De vraag die nu op jullie lippen zal branden is waarschijnlijk: ” Waarom zouden we dat in godsnaam doen????”
Wel, je hebt er ook wel wat voordeel van. Als je nl enkel kaarten bij jezelf speel dan mag je, ongeacht het aantal kaarten dat je speelde, maar slechts 2 kaarten bij nemen. Dus er komt een moment dat je keuze echt wel beperkt is. Speel je dan 1 kaart bij je tegenstander, dan mag je weer alles aanvullen tot 6. Het zijn deze kleine regels die het spel perfect uitbalanceren.
Zo kwam het stoom al uit mijn oren bij het eerste potje omdat mijn vrouw steeds goede kaarten had en vooruit vloog terwijl ik maar aanmodderde en mijn stapel steeds met grote stappen moest verknoeien. Maar dan kwam het moment dat ze maar weinig keuzes meer had en ze bijna steeds mij moest komen helpen. En dat waren soms wel zevenmijlslaarzen! Dus kon ik weer heel wat kaarten kwijt. Uiteindelijk won ze en ik had maar 1 kaart meer in mijn handen!
De kleine verschillen tussen “Het Duel” en de basisversie even opgesomd:

  • Je speelt tegen elkaar en niet tegen het spel en dit met minder kaarten.
  • De achteruit truc met een verschil van 10 is enkel bij jezelf van toepassing. Als je de tegenstander helpt, dan is elke waarde goed
  • Je speelt steeds 2 kaarten, ook al is je trekstapel op.
  • Je mag maar 2 kaarten bijtrekken ongeacht het aantal gespeelde kaarten als je enkel op je eigen stapels speelde.

De gelijkenissen?

  •  Zelfde gekke artwork.
  •  Zelfde nietszeggende naam
  •  Zelfde formaat doosje
  • Zelfde hoeveelheid “FUN”

Zoals eerder aangegeven ben ik een fan van “The Game” en deze versie versterkt die gedachte alleen nog maar. Wat kleine regels toch kunnen doen… Het doosje kan overal mee naartoe en zelfs als de kaarten zouden stuk zijn door het vele spelen op het strand, dan koop je voor een prikje gewoon een nieuw exemplaar.  Snel te spelen en licht verteerbaar. En toch ook weer niet maar “gewoon wat doen”.
Een waardige opvolger in de reeks die ik aan iedereen die wel eens met 2 speelt kan aanraden.

Rescue Polar Bears: Data & Temperature

Toen ik dit spel tegen kwam in de perszaal te Essen was ik al direct verkocht door het spelmateriaal. Ondanks het feit dat het spelbord heel wat dunner is dan wat we hier gewoon zijn, zien de ijsberen er gewoon superschattig uit.  En omdat de klimaatverandering me toch wel wat zorgen baart heeft het spel een thema dat me wel aanspreekt.

Het is een coöp dus alle spelers  hebben hetzelfde doel. De ijsberen laten overleven totdat we genoeg info hebben verzameld door middel van data tokens. We verliezen het spel als er een ijsbeer zou verdrinken en we geen helikopter meer hebben om hem te redden of als de temperatuur na het smelten van een ijsblok nog steeds boven de 20 graden ligt.

Het spel klaar leggen vergt wat tijd maar is wel super simpel. We leggen heel het spelbord vol met de hexagonale tegels langs de blinde zijde en draaien ze dan om. Alle “gewone” oceaantegels gaan eruit zodat we nog met boeien en ijsschotsen over blijven.  We leggen de basistegels met de helikopters klaar en we kiezen een schip dat op zijn startpositie gaat wachten op de komende actie. De ijsschotsen hebben een symbool dat aangeeft welke ijsberen we hier zullen kunnen terug vinden. Een baby, een volwassen exemplaar, een moeder met kind, een koppeltje of een gehele familie. Een kaart zal gaan bepalen waar we het eerstvolgende data token zullen kunnen gaan vinden. Naarmate we meer data gaan verzamelen kunnen we ons schip ook een upgrade geven. Dit kan gaan van sneller varen, een grotere cargoruimte of zelfs 2 extra helikopter tokens.  Ook kunnen we gebruik maken van “Support cards” die ons een handje gaan toesteken als de nood het hoogste is. Als laatste draaien we een alert token om aan te geven welke schots in gevaar is en wat de streeftemperatuur is.

Het spel verloopt in 3 fases. De actiefase, de “kweek” fase en de verwarmingsfase.

In de actiefase krijgt elke speler 3 actie tokens die hij zal doorgeven aan de volgende speler naarmate hij zijn acties uitvoert.  Hij kan gaan zeilen (bewegen) en dit over een maximum afstand dat zijn schip aankan. Hij kan een datafiche of een ijsbeer laden van een tegels aangrenzend aan zijn ankerplaats. Alle beren afzetten in een basis is ook een keuze en als laatste kan hij voor de ijsbreker optie gaan.  Door ijs te breken worden tegels bereikbaar maar wordt gezorgd dat de temperatuur met 2 graden gaat zakken.  Kan een zeer goede actie zijn want het is de stijgende temperatuur die ervoor zal zorgen dat de ijsschotsen gaan smelten en de ijsberen gaan verdrinken.

Nadat de speler zijn 3 acties heeft gedaan zullen we een D20 rollen om te bepalen op welke ijsschots de beren jongen zullen werpen of waar de jongen beren zullen groeien tot volwassen exemplaren. Een mooie flowchart op een player-aid kaartje maakt duidelijk wat er moet gebeuren na het rollen. Het meest nadelige is dat we in de volgende fase de temperatuur met 1 extra graad moeten laten stijgen.

Verwarmingsfase: Door het rollen van een D6 gaan we de temperatuur laten stijgen. Geen normale D6 spijtig genoeg want dan had een 1 ook mogelijk geweest….

Indien de temperatuur op deze manier hoger ligt dan het alert token, dan zal die schots smelten en dan moeten de beren vluchten naar nabij gelegen tegels. Maar we hebben snel  overbevolking waardoor de beer moet gaan zwemmen. En als we hem dan geen hulp kunnen bieden, dan zal de beer sterven en hebben we het spel verloren.

Met 2 spelers hadden we slechts 15 datatokens nodig in plaats van de voorziene 20. Van bij de start bleek dat dit geen makkelijk spel zou worden.  De beperkingen van onze boten waren te sterk om ons goed van dienst te kunnen zijn. Maar door goed kijken en  na te denken  lukte het ons wonderwel om nog een hele tijd ons hoofd boven water te houden. Uiteindelijk moesten we ons gewonnen geven met 13 tokens. Dus zover van winnen waren we niet!!

Meer en meer is mijn smaak aan het veranderen als het op spellen aankomt. De “euro’s” worden minder belangrijk en ik speel tegenwoordig liever grote coöps zoals “Agents of Smersh” en “This War Of Mine”. Dus toen op de doos stond dat het een coöp was kwam de beslissing redelijk snel om over te gaan tot een aankoop. Van niveau kan het wel niet tippen aan die grote klippers. Je kan het vergelijken met Het Verboden Eiland en De Vergeten Stad. Ik ben benieuwd wat dit zal geven met 4 spelers!!  Aan de korte speeltijd denkend zal die volgende speelsessie niet lang op zich laten wachten!

 

Rescue Polar Bears: Data & Temperature

Two Plus

1-4 spelers 30-60 min

Spiel 2017

Het is weer voorbij… Neen, niet Tomorrowland! Maar wel Spiel!! De grootste beurs van Europa voor de bordspelliefhebber. Ik heb me dit weekend zelfs laten wijsmaken dat het de grootste beurs in de wereld is over dit onderwerp! Hier wat leuke weetjes over deze editie.

Vele spelers zitten al maanden op voorhand onderzoek te doen. Sites afspeuren, video reviews bekijken, spelregels lezen en lijstjes maken. Welke spellen willen ze zeker eens proberen en ook welke spellen willen ze mee naar huis nemen!!!  Want dat hier voor miljoenen euro’s over de toonbank gaat, dat staat buiten kijf! Ook nu staan allerlei fora en facebook groepen  vol met de “verplichte” foto’s van de “loot”! De onze kan je wat verder in dit artikel vinden.

Mijn voorbereiding was, zoals steeds, maar pover. Ik kan er mijn tijd niet insteken om uren achter elkaar online al kwijlend spelregels te lezen. Er zijn andere site’s die het kwijlen sneller bevorderen dan die van “The Dice Tower” hoor!!

Geen voorbereiding hebben heeft zowel voor- als nadelen. Het voordeel is dat je maar met een klein aantal spellen naar huis komt en dat het budget binnen de perken blijft.  Velen kopen zoveel dat ze het jaar erop nog steeds spellen hebben zitten die in de folie de kast niet zijn uit geraakt. Nadeel is natuurlijk dat je “blind” bent op een beurs waar dit jaar meer dan 1000 spellen zijn uitgebracht! En als je dan toch beslist om een spel aan te kopen aan de hand van de “buzz” dan is er natuurlijk kans dat je een miskoop zal doen.

Voor mij persoonlijk is het kopen van ondergeschikt belang. Ik ga er naartoe om te werken!  Woensdagmorgen vertrokken we rond 7 uur met verschillende wagens zodat we er op tijd waren voor de stand op te zetten (wat dit jaar erg goed meeviel) en in de perszaal rond te lopen. Die perszaal vind ik persoonlijk één van de grootste voordelen van een “standhouderkaartje”. Heel wat van de spellen die uitkomen staan daar in opgesteld en dikwijls staat de auteur of iemand van de uitgever erbij zodat je in 1 zaal eigenlijk een mini Spiel kan vinden. Zeer  handig om alles eens rustig te bekijken en vragen te stellen.

Op donderdag was het dan zover. Zoals te verwachten was gingen de deuren vroeger open om de duwende mensen binnen te laten. In deze drukte ging ik samen met Mathias een heleboel preorders af halen. Dit is het derde jaar op rij dat ik dit mag mee doen en het is toch telkens een avontuur om met die karretjes vol met spellendozen door die vloedgolven te ploeteren. Maar de kreet “laat me door ik ben aan het werken” blijkt wonderwel te werken hahaha!

Dit jaar was onze stand in samenwerking met andere kleine uitgevers (NL en BE) en dat bleek een perfecte match. Een prachtig staaltje van synergie! Het maakte de stand groter zodat we langs elke kant een gang hadden, veel volk om de verschillende spellen uit te leggen en ga zo maar door. Ik denk dat dit in de toekomst zeker weer mag gebeuren! De uitgever waar ik mee mocht helpen was hier om hun 2 nieuwe spellen te promoten en dat waren “Cover Me” en “Baby Cruise”.  Over die spellen ga ik hier niet veel extra schrijven, want daar zal ik zeker nog een review over schrijven, maar weet wel dat de doos van “Cover Me” op menig fotoapparaat zal staan!

Op vrijdag zou het meer van hetzelfde zijn, maar het toeval besliste daar anders over. Door ziekte was er een demoër afgevallen bij WGG. Dus vroegen ze me of daar in te springen. Die grote stand stond in hal 3 en dat zal ik geweten hebben!  We waren er met 3 om 7 tafels van uitleg te voorzien maar dat was bijna niet te doen. Ik was zelfs beschaamd tegenover mijn collega’s als ik even naar de WC ging!! De stoelen hadden niet de kans om af te koelen. Zodra er billen af gingen kwamen er weer direct andere billen om te zitten!  Het is er ook luidruchtiger zodat je harder moet praten met een hese stem tot gevolg. We gaven de uitleg voor Montana, Bali, Ali Baba en Claim. Vooral de eerste 2 spellen vragen toch wel wat uitleg alhoewel ze simpel te spelen zijn.  Zaterdag was het van hetzelfde laken een pak. Ook nu stond ik heel de dag op de WGG stand aan hetzelfde tempo te draaien.  Op donderdag en vrijdag zijn het vooral “hardcore gamers “maar op zaterdag zijn het meestal families of mensen die toch iets minder spelen. En dat merk je als je uitleg aan het geven bent. En ik verschiet er nog steeds van hoeveel Duitsers (ook jonge!) nog steeds geen letter Engels kunnen. Als het dan zo druk is en je alles moet uitleggen met je handen dan is het leuke er snel af….

Op zondag kon ik weer naar de JTG stand waar het gezellig druk was. Op een zondag komen de meeste nog om te kopen en niet zo veel meer om te spelen. Na het sluiten van de deuren konden we dan de stand afbreken en de auto’s laden om weer huiswaarts te keren. De auto zat goed door zijn veren bij het naar huis rijden. En het was deze keer niet van spellen! Tafels, stoelen, tapijttegels, banners,… konden weer naar Westmeerbeek om opgeborgen te worden tot een volgende keer.

Voor mezelf en de club heb ik deze keer echt wel heel weinig bij. Ik heb nog zitten twijfelen aan Merlin en Pioneers van Queens maar mijn geldbeugel vroeg me om geduld te hebben. Queens is ervoor gekend om dezelfde spellen het jaar erna aan bijna de helft van de prijs te verkopen.  Ons budget dankt ons om met dit belangrijk detail rekening te houden.

Wat hebben we dan wel mee?

Rescue Polar Bears Data & Temperature: Een coop in de trend van “Het Verboden Eiland”. Allen samen ervoor zorgen dat we de ijsberen in veiligheid kunnen brengen voordat al het ijs is verdwenen.  Zeer mooi spelmateriaal! Van “Two Plus” een kleine Tawainese  uitgever.

Mysterie of the Temples: Een klein doosje met heel wat spellenmateriaal. Gekocht op dezelfde stand maar van een andere  uitgever.

Habitats van Cwali: Al een ouder spel dat een 2de print kreeg via Kickstarter en welke ik kon gaan afhalen zodat er geen verzendkosten waren.

High Tide van Queens: Een dobbelspel in een zomers thema. Is van vorig jaar en voor de prijs kon ik hem niet laten liggen.

Dragon Castle van Horrible Games: Een spel met Mahjong tegels? Dat moeten we zeker eens proberen! Al moet ik toegeven dat de extra playmat en trekzakpromo’s me toch wel wat over de streep heeft getrokken om die prijs te betalen…

Cover Me van Jumping Turtle Games:  Een kleine Belgische uitgever met zoveel verschillende kaartjes in 1 doos en dan nog eens een thema dat je maar zelden zal vinden? Die ging dus ook mee.

Baby Cruise van dezelfde uitgever: Derde babyspel in de baby reeks en het 2de  van dezelfde maker. Snel te spelen en zeer leuk voor families of even tussendoor.

Dice Forge: Een spel dat ik eens op de club speelde en me zeer goed kon bekoren omwille van het spelmateriaal.

Alleszins al voldoende voor weer heel wat uren speelplezier!

Ook al ben ik steeds blij dat de drukke dagen achter de rug zijn, toch kijk ik steeds weer uit naar het volgende jaar. Het is van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de weer zijn en na het avondeten om 2200 nog wat regels heropfrissen. Maar de sfeer die er hangt is toch wel iets speciaals. Zeker als je er vroeger binnen kan.

Nu is het tijd om wat regels te gaan lezen zodat we de spellen zo snel mogelijk kunnen beginnen spelen!!! We hopen julie te zien op onze Essen Marathon om samen met ons de nieuwe spellen te proberen!

Montana… Een afsluiterke!

Deze week zal WGG enkele spellen voorstellen aan het grote publiek in Essen. Montana is er daar eentje van. We konden op de spellenavond deze week dus weer een spel voorstellen wat nog niet in de winkel lag. Ik speelde het al eens een maand geleden maar kwam er niet toe om er iets over te schrijven. Daar moet maar eens verandering in komen!

Het spel is komt uit het brein van Rüdiger Dorn die ook al gekend is van andere toppers zoals Arkadia, Diamonds Club en Istanbul. Hij kent dus het slagen van de zweep om een degelijk spel af te leveren.  Ook al komt het spel uit de WGG stal, toch zijn de spelregels in 4 talen. Allen samengebundeld in een stevig en zeer overzichtelijk boekje. Bij het uitpakken valt het direct op dat het spel heel wat leuk spelmateriaal heeft zitten. Ondanks de overvloed aan materiaal zijn er toch maar 8 bladzijdes nodig om dit spel volledig uit te leggen. Kenners weten dat WGG veel met duidelijke tekeningen en prentjes werkt in zijn regels dus met een 3 a 4 velletjes tekst weet je dus perfect hoe de vork aan de steel zit om dit spel tot een goed einde te brengen.

In dit spel is het niet de bedoeling om zo veel mogelijk punten te scoren, wel om het eerste klaar te zijn met het bouwen van al je nederzettingen .

Bij het klaarmaken krijgt iedere speler een spelersbordje en leggen we het arbeidersbord binnen bereik van alle spelers.  Ieder krijgt een fors uitgevallen spelersbord voor zijn neus, 1 klein goed van elke soort, en huisjes + geld afhankelijk van het aantal spelers Geldwaarde hangt af van je speelpositie achter de startspeler. Het modulaire bord is steeds anders en zal ook worden aangepast aan de hand van het aantal spelers. Op de koefiguurtjes zetten we nog een koe en op de waterzakfiches leggen we een…. Waterzak! Werkers worden random verdeeld dankzij een rad waarbij iedere speler 2 keer mag draaien.  Ergens op het modulaire spelbord komt de starttegel te liggen en we zijn er klaar voor.

In je beurt heb je keuze uit 3 acties: Rekruteren, werken en bouwen.

Rekruteren:  Draaien aan het wieleke!  Zo simpel kan het zijn. Duw tegen de pijl van het rad zodat de pijl minstens 1 omwenteling maakt en neem de arbeiders waarop de pijl stopt. Door het betalen van graan kan je de pijl nog vooruit zetten zodat je het geluk wat kan beïnvloeden. Zo krijg je ook 4 werkers in plaats van de gebruikelijke 2. Dus wat graan in je pakhuis is zeker geen overbodige luxe. Deze werkers komen op je speelbord waarop je maar maximum 8 werkers kunt plaatsen

Werken: Je stuurt je werkers naar verschillende gebieden of de stad om goederen en/of geld te krijgen. Op de bank zet je willekeurige werkers. Hier is enkel het aantal van belang. Dit kan je van5 tot 12 munten opleveren.

In de mijn, groeve, graanveld of akker gaat het er allemaal op dezelfde manier aan toe.  Hier zal je werkers plaatsen in onbezette velden om goederen te ontvangen. Het beste is werkers van de kleur van het gebied te gebruiken omdat dit goedkoper is. Zo hoef je maar 1 werker te gebruiken ipv 2 willekeurige.  Met een extra werker kan je dan ook nog wat extra goederen scoren. Zo spaar je weer een actie uit.

In de stad ga je pompoenen gebruiken om een actie te “kopen”. Zo zal je in de stad kunnen zorgen voor een upgrade van je goederen  of een koe. Door een biedsysteem waarbij je ofwel hoger moet bieden ofwel passen zal steeds iedereen hier meebieden. Ook al is het niet die speler zijn beurt. Nadat iedereen op een spoor staat zonder iemand boven hem of weer in het stadhuis krijgen de spelers tegen hun betaling de noodzakelijke goederen/upgrades.

Bouwen: Je mag nu tot 3 nederzettingen bouwen waarbij je enkel mag bouwen op een hex naast een bezet veld. Natuurlijk zijn meren en bergen uit den boze. Indien er een koe staat, dan mag je deze nemen en als je naast een meer bouwt die nog een waterzak heeft, dan is die ook voor jou. Staan er 2 kleine huisjes op dit veld dan mag je direct 2 nederzettingen bouwen voor de prijs van 1 actie. Slaag je erin om “4 op een rij” te bouwen dan mag die vierde ook een dubbele nederzetting worden.  Een combo van een dubbel huisje en de 4de tegel is natuurlijk super! Zie je af van bouwacties dan krijg je daar muntjes voor, maar dat is vooral een troostprijs te noemen.

Maar wat doe je dan met die koeien? Een koe geeft de speler de kans om die te ruilen voor een klein goed, 3 zilver of een arbeider naar keuze. Dit kan op een cruciaal moment zeer belangrijk zijn! Zo ook de waterfles. Door het uitspelen van die fles mag je nog een volledige beurt spelen.  Dus kan je nog snel even wat goederen nemen en direct een bouwactie doen! Dat hadden de andere spelers waarschijnlijk niet zien aankomen,haha!

Zodra iemand al zijn nederzettingen heeft gebouwd spelen we de ronde uit en is de speler die de meeste nederzettingen heeft gebouwd de winnaar. Bij een gelijke stand zijn er meerdere “tie-brakers”

Met Montana bouwt WGG gestaag verder aan zijn palmares om goede spellen uit te brengen. Zoals steeds is het spelmateriaal top en zijn de regels zeer duidelijk en eenvoudig te begrijpen. Alhoewel het eenvoudig te spelen is moet je toch wel wat wakker blijven. Ik had ook enkele potjes nodig om de mogelijkheden te overzien. En zelfs dat is nog geen zekerheid. Zo won ik het laatste potje het spel, maar een toeschouwer zei me dat ik het spel al 2 beurten eerder had kunnen beëindigen.  En inderdaad, hij had gelijk. Ik was gewoon te hard gefixeerd op een bepaald zone op het spelbord dat ik niet verder keek dan mijn neus…. Een andere kracht van het spel is de duur van een potje. Op een uur heb je dit zeker en vast gespeeld. Als iedereen de regels kent, dan kan je hem zelfs als afsluiter op je tafel tevoorschijn toveren.

Maar zelfs op prachtig gevormde pompoenen komt wel een plekje dus toch enkele kleine puntjes van kritiek. WGG blijkt precies steeds problemen te hebben met hun inlays. Denk maar aan het ontbreken ervan inde veel te grote doos van “Sushi Go Party”. Hier hebben ze voor een inlay gekozen die perfect past als alles in de stanskartons zit zodra dit niet meer is, kom je helemaal niet meer toe. Het middenvak zit meer dan vol zodat alles wat erop ligt wat zit te balanceren. Ik weet dat de oplossing simpel is. De inlay de vuilbak in. Maar dat krijg ik niet over mijn hart. Voor mij blijft een spel in de kast zoals het is aangekocht.

Ook begrijp ik net waarom er 6 waterzakken in het spel zitten. Er zijn maar 3 plaatsen om ze te leggen en ze zijn maar voor eenmalig gebruik. Maar zolang het maar die items zijn waar we mogen over zeuren dan mogen we meer dan blij zijn.

Snel verteerbaar en zeker makkelijk om met “newbies” te spelen.

PS: Foto’s zullen worden gepost na mijn passage in Essen!

Montana: 2.4 spelers 45 a 60 min

In war, not everyone is a soldier

De titel is een statement dat staat als een huis. Je kan het terugvinden op de doos van This War Of Mine: The boardgame

Het bord met de nodige kaarten

Toen ik dit spel op Kickstarter zag staan was er geen enkele twijfel. “Backen” die handel! Een Kickstarter pagina om U tegen te zeggen, heel wat stretch goals te behalen en het spel leek me spek voor mijn bek. Zeker omdat mijn spellensmaak de laatste tijd aan het veranderen is.  Ik had op dat moment geen idee dat dit een bordspelversie was van een computerspel en al zeker niet dat het me zo omver zou blazen!

Toen kwam Essen 2016. Ik kon inpikken in een potje met één van de auteurs. Na een “Tour of Duty” in Albanië en Kosovo kan ik me zeer goed vinden in het thema. Toen Jakub (auteur) dit hoorde vroeg hij me zelfs om mee te werken zodat hij mijn belevenissen in het gebied kon verwerken in de scripts. Dit vond ik in het begin een goed idee maar besloot om er toch van af te zien. Soms hou je ervaringen best voor jezelf….. Het spel spelen was alleszins een succes. Ik was er meer dan ooit van overtuigd dat dit spel zijn geld meer dan waard zou zijn!

Prachtige miniaturen!

En dan stond daar die grote doos met 6 spellen (groepspledge) te wachten in de living. Het is al van mijn kindertijd geleden dat ik zo ongeduldig was. Eerst moest ik al gaan zoeken welke doos het was die nog extra add-ons had want die moest apart worden gezet. Dan kon het sorteren voor mezelf beginnen. Bij de telling van het spelmateriaal bleek er (bijna) niets te kloppen. Na heel wat stressmomenten en mails kwam ik te weten dat de witte enveloppe die al bij het oude papier lag ook nog belangrijk was. En ja hoor, nu klopte alles ondanks het feit dat ze in al de SG aan het rammelen waren geweest.

Heel wat fiches!

Van de 6 in de groepspledge zijn er 2 uit de spellenclub die het spel zouden komen afhalen. Dus besloten we er een spelmoment van te maken. Klaarzetten van het spel is al een puzzel op zich. Zeker de eerste keer.  Heel wat materiaal en door de benaming niet altijd duidelijk wat het is of waar het moet liggen. De opzet om enkel te werken met een journaal ipv spelregels is voor mij wel een verkeerde keuze geweest. Het journaal helpt je zeer goed bij het spelen van het spel, maar spelregels zijn toch onontbeerlijk! En dan zeker bij een spel als dit!! Dit eerste potje hebben we stop gezet na ongeveer 3 uur. Op dat moment hadden we nog enkel objectief (van 3) kunnen behalen. We waren er ook eerlijk gezegd niet mee bezig geweest! We waren vooral op ontdekkingstocht.

3 karakters

De opzet is duidelijk. In een conflict is niet iedereen een soldaat en als burger is het ook niet eenvoudig om te overleven!  Je zit met 2 vrienden (dus 3 karakters) in een kapot geschoten huis. De winter komt en je zal ervoor moeten zorgen dat het huis warm kan worden,  iedereen voldoende eten heeft, de zieken medicatie krijgen en de gewonden verzorgd worden. De ruïne is natuurlijk beperkt dus zal je buiten op zoek moeten gaan naar bevoorradingen. En daar ben je niet alleen dus loopt het al eens mis…

We hebben een journaal dat tussen de spelers zal worden door gegeven. Als je het spel niet kent, dan weet je wat we nu zullen moeten doen. Maar het zorgt er ook voor dat we weten wie de beslissing zal nemen. In vele co-ops is het meestal de speler met de meeste kennis van het spel of die met de grootste mond (kan dezelfde persoon zijn,haha) die iedereen zal zeggen wat hij/zij moet doen. Hier is het de speler die het journaal in zijn handen heeft dat het finale beslissingsrecht heeft. Het spelverloop speelt zich af over verschillende dagen.

Morning: We draaien een event kaart die ons deze 24 uur roet in het eten zal gooien.

Day Actions: Hier kunnen onze karakters acties uitvoeren in het huis. Ze kunnen in het afval gaan graven, gesloten deuren proberen te openen, items (zoals een bed, groentetuin, werkbank, kachel) bouwen of snel even een dutje doen.  Je kan zelfs naar buiten als je wil. Maar tijdens de dag liggen er snipers op de loer! En geloof me, een raak schot van die kerels kan het spel serieus een andere wending geven! Het aantal acties wat een karakter kan doen is afhankelijk van hoe ziek of moe hij/zij is, maar ook zijn/haar honger of empathie spelen hier een rol!

Dusk: De dag is voorbij. Iedereen heeft honger en dorst. Kan je geen drinken geven dan zal een dobbelsteenworp beslissen of de karakters meer honger krijgen of dat ze zich nog meer ellendig gaan voelen. Dan moeten we ze gaan voeden. Wat groentjes zorgen er enkel maar voor dat hun maag stopt met knorren. Rauw voedsel zal hun honger met 1 punt verlagen en blikvoer doet dat met 2 punten. Heb je in de dagfase eens een keuken gebouwd dan kan je rauw eten omzetten zodat de voedingswaarde stijgt.

Evening:  Hier krijgt elk karakter weer 4 keuzes. Gaan slapen (in een bed als je dat hebt of gewoon op de grond), de wacht houden of op tocht gaan. Het is logisch dat slapen in een bed meer resultaat zal hebben dan op de grond. Karakters die nog niet moe zijn en een grote rugzak hebben stuur je beter naar buiten. Ze kunnen dan heel wat goederen mee brengen. Of zelfs al meenemen want je weet maar nooit of je een goede ruil kan maken met mensen die je buiten zal tegen komen. De vermoeidheid van de karakters die niet gaan slapen stijgt en dat zal in de volgende rondes dus moeten gecompenseerd worden.

Scavenging: De karakters die op tocht zijn kiezen een locatie. Er zijn steeds 3 mogelijkheden die nog eens wisselen in de loop van het spel. Je zal een keuze maken aan de hand van de nodige goederen. Heb je veel medicatie of verbanden nodig? Dan is dat kapot geschoten hospitaal wel de juiste plek. Of die kleine winkel. Zouden we daar nog wat eten kunnen vinden? We kunnen de karakters vuurwapens, schop, messen,.. meegeven als we dat hebben. Bij het doorzoeken van een locatie gaan we natuurlijk lawaai maken. En dat kan nefast zijn. Want je bent niet de enige die op pad is! Rovers bevolken de straten die het gemunt hebben op je goederen! Een deck kaarten (unknow deck) stelt dan de locatie voor en wat we er kunnen vinden. Deze kaarten zullen we 1 voor 1 oplossen. We gaan items vinden, krakende trappen  omzeilen,  mensen ontmoeten. Deze kunnen ons zowel gunstig als ongunstig gezind zijn.  Als deze fase afgelopen is zullen we van al de items die we hebben gevonden beslissen welke we in onze rugzak zullen steken om mee naar ons huis te nemen.

Enkele locaties en het geluidspoor

Night Raid: Alhoewel deze fase speltechnisch na onze tocht verloopt moet je inbeelden dat dit simultaan gebeurt met de scavenging. Terwijl je vrienden op zoektocht zijn sta jij op wacht en zorg je voor de beveiliging van jullie huis. En dan komen ze…. De slechteriken: Dieven en plunderaars van alle allooi. Ze zullen je bevechten dus kan je best ook wel een wapen hebben. Als je dat niet hebt, dan zal je het met de blote knokkels moeten doen. Dobbelstenen en scripts zullen bepalen of je gewond zal raken of dat je de “bad guys” een schop onder hun kont hebt kunnen geven voor ze er met een deel van je voorraden vandoor zijn.  Wonden zijn echt niet goed en zullen de rest van het spel je ellende alleen maar vergroten als ze niet worden verzorgd. Het deck met slechteriken zal ook steeds sterker en sterker worden.  Waar je in het begin misschien nog een gevecht kan winnen met een figuurlijke kopstoot zal je later blij zijn dat je een bijl of een machinegeweer in je handen hebt! Of dat je de kapot geschoten ramen hebt gebarricadeerd! (trust me, als je dit niet doet kan je het spel nooit winnen)

Encounters…

Dawn: De zon komt terug op dus komen je vrienden weer naar huis met de goederen die ze hebben gevonden. Zieken krijgen medicatie en wonden worden verzorgd.  Een kaart zal je nu nog melden wat er met de karakters moet gebeuren. Hebben ze een wonde die niet werd verzorgd? Dan worden ze ellendig… Hebben ze nood aan een sigaret of een boek om hun miserie even te vergeten en kan je die niet geven? Dan gaan ze ook hier weer mentaal erop achteruit. Is er een karakter gestorven? Dan is de kans groot dat de andere karakters daar veel verdriet door hebben dus zijn ze nog sneller een hoopje ellende.

We zijn nu op het punt gekomen dat we dit spel, net zoals op de computer , kunnen “saven”. Dit doe je door gebruikte kaarten, items, miniaturen van gestorven karakters in de vuilzak te dumpen. WWWAAATTTT????? Natuurlijk niet in een echte vuilzak hoor! Een plastieken ziplocker die weer bij in de doos kan. Alles wat op het spelbord ligt zal op een speciaal formulier worden genoteerd net als de “staat” (ziek, honger, ellendig, gewond) van de aanwezige karakters en dan gaat alles een apart zakje in. Zo weten we weer wat we moeten opzetten willen we dit specifieke spel verder spelen.

Heel de uitleg hierboven is maar een topje van de ijsberg. Mijn God, hoe zit dit spel zo mooi in elkaar… Je kan mensen ontmoeten die dan bij in je huis komen wonen, kruiden vinden om een joint te rollen, alcohol gaan destilleren, wapens gaan maken en ga zo maar door. Elke keer kom je weer iets tegen waarvan je zegt. Getver, dat past prachtig in elkaar. De scripts (het is een storyteller) zijn prachtig geschreven. Elke beslissing die je neemt zal een gevolg hebben wat je voelt tot het einde van het spel. En net als bij het butterfly effect kan een kleine beslissing soms grote gevolgen hebben.

Een klein fictief  voorbeeldje: Je hebt een ontmoeting met een dame die haar dochter kwijt is. Ga je ze mee helpen zoeken of blijf je lekker binnen? Bij hulp krijg je misschien wel iets te eten, of gaat je empathie weer een punt de goede richting in.  Maar wat als je dan de dochter vind en ze door een explosie gestorven is? Zoek je dan de stukjes bij elkaar om haar te helpen te begraven of ga je dan liever in een hoekje zitten kotsen? De dame heeft nu misschien niemand meer om voor te leven. Wie weet komt die dame nu wel bij jullie inwonen als dank voor de hulp bij het begraven. (je hebt dus een karakter meer om mee te spelen) Maar door het kotsen ga je liever weer terug naar het huis en laat je de dame achter. Ze moet haar dochter maar zelf begraven. De dag erna passeer je dezelfde plaats op je zoektocht. En wat zie je? Daar ligt die dame. Volledig beroofd,  verkracht en met de benen open gestorven van kou in de winternacht.  Heeft je karakter een groot empatisch vermogen dan is ze nu wel klaar om een serieus potje te huilen. Ze zakt in “misery” punten naar beneden. En dan kan het zijn dat ze in een volgende beurt zo ellendig is dat dit karakter beslist om de groep te verlaten. En ook dat heeft weer een effect op de mentale toestand van de andere karakters.  Dus goede afspraken maken met je medespelers en doordachte beslissingen maken is onontbeerlijk in dit spel.

Elke “campaign” heeft 3 doelen. De eerste 2 zullen wisselen maar het derde is steeds hetzelfde. Met minstens 1 van de originele karakters het einde halen. Tot nu toe hebben we 1 potje volledig uitgespeeld. Dat wil niet zeggen dat we hebben gewonnen! Dat potje speelde we in 2 keer. We deden een “save” nadat we het eerste objectief hadden behaald. We waren op dat moment meer dan 4 uur aan het spelen! En dan bedoel ik echt wel doorspelen! Door een onoplettendheid stierf ons laatste startkarakter op enkele beurten voor winst. In totaal iets meer dan 7 uur spelen. Ik mag dan ADHD hebben, maar ik heb me geen moment verveeld of me afgevraagd wanneer het nu eens eindelijk zou gedaan zijn. En dat alleen al zou moeten aantonen wat een topper dat dit is. En toch ben ik aan twijfelen om deze door te verkopen. Een ander neurotisch trekje laat me zeer regelmatig de spellenkast opruimen. En dan moeten de spellen die niet veel worden gespeeld eruit. En 2 van mijn vrienden hebben dit spel. Dus dan kan ik het nog steeds spelen. Normaal twijfel ik hier totaal niet over en zou het zo de verkoop in gaan. Maar er is tot nu toe geen enkel spel wat me deze ervaring heeft gegeven. Dus als ik zulke spellen al van de hand zou doen, wat zegt dat dan over mij? Ik gaf het niet  voor niets een 10/10 op BGG. Dat deed ik tot nu toe nog maar enkel voor Memoir ’44.

Door de SG zijn er nog heel wat extra mogelijkheden zoals rioleringen, boeren, kinderen en zelfs een hond en kat. Zo kan de hond mee de wacht houden maar je moet hem dan wel ook nog eten geven. En jij hebt al honger. Nog maar te zwijgen van je gevoelens als het beestje dan komt te sterven. Maar als je ziet wat voor een “zwaar geval” dit spel al is, dan vraag ik me af waar we die uitbreidinkjes nog gaan in verwerken.

Bepaalde addons waren miniaturen van een bed, kast, kapotte muur … Ik ben ervan overuigd dat dit hetspelbord heel wat meer “volume” zal geven en het zeker een vast een meerwaarde is. Maar de prijs vwas er dan ook naar….

DE grote kracht van dit spel vind ik het spelersaantal. Het is flexibel! Je kan met persoon A, B, C en  D beginnen. Na een tijdje gaat speler A naar huis. We spelen gewoon verder. Dan gaat speler B naar de WC terwijl C en D doorspelen. Speler C heeft er genoeg van en gaat ook naar huis. Maar dan komst speler E terug van de sportclub en die kan ook gewoon direct mee spelen. Ongelofelijk dat dit kan!

Qua co-op vergelijk ik het graag met Agents of Smersh. Maar bij AoS weet je wel dat je het spel zal eindigen als je begint. Je zal die avond weten of je bent verloren of gewonnen. Hier heb je dus heel wat meer tijd nodig. Dit zal volgens mij dan ook de dooddoener worden voor veel spelers. Maar toch…. Wat een prachtig kunstwerk hebben die kerels hier afgeleverd.  Ik kan hier blijven schrijven maar dat zal geen zoden aan de dijk brengen. Speel deze topper en laat je volledig onderdompelen in het overlevingsverhaal!

Hou je dan alleszins maar vast aan de takken van de bomen want TWOM blaast je gegarandeerd uit je sokken!

Ik hoop om de auteurs dit jaar zeker terug tegen te komen. Want een welgemeend schouderklopje is wel het minste wat ik kan doen!

Ali Baba

In dit nieuwe spel van WGG zal je Ali Baba helpen om de schatten van de magische grot te bemachtigen voordat de 40 rovers terug komen.

Om te starten zal je op een raster van 5*5 schattegels gaan leggen in een piramide-vorm. Deze tegels liggen gedekt, op de bovenste laag na. Er zijn 60 tegels in het spel dus niet alle tegels worden gebruikt.  De overgebleven tegels gaan blind weer de doos in. De tegels tonen een figuur (bvb een zwaard, vaas, diamant) en hebben een bepaalde achtergrond kleur (bvb geel, blauw).

Een speelbeurt kan niet eenvoudiger zijn. Je neemt een open schattegel, draait de vrijgekomen tegels daaronder om en je gebruikt de magische kracht van de genomen tegel. De magische kracht is te herkennen aan de achtergrondkleur. Zo zal roze je direct 5 punten laten scoren en een groene laat je nog een extra aangrenzende tegel nemen. Wil je een tegel stelen bij een medespeler? Dan zijn de gele achtergronden wel iets voor jou! De tegel(s) die je tijdens je beurt verdient leg je dan achter je zichtschermpje met als doel setjes verzamelen. Hoe meer zwaarden, vazen of ringen des te beter. Heb je 1 ring dan zal die op het einde van het spel slechts 1 punt opleveren. Heb je er 6 dan zijn dat 21 punten! Van zodra de laatste tegel is omgedraaid spelen we de ronde af en daarna spelen we nog 1 rondje. Dan gaan we punten tellen.  Op een halfuurtje ben je dan weer een spelervaring rijker!

Toen ik de informatie over dit spel de eerste keer kreeg besloot ik om deze kelk aan mij te laten voor bij gaan. Eenmaal de kasten vol moet je keuzes beginnen maken… Maar uiteindelijk besloot ik toch om deze aan te schaffen. En daar heb ik geen spijt van.

Maar ook bij het spelen was het geen liefde op het eerste zicht.  Het is maar tegeltje pakken en puntjes scoren…. of toch niet? Wel neen, net als bij de tegelpiramide kwam er voor mij telkens weer een laagje glans meer tevoorschijn bij het spelen van dit spel. Waar we bij het 1ste spel steevast voor die roze achtergronden gingen (wie krijgt er nu niet graag direct 5 punten??) durven die nu wel eens blijven te liggen. Er is veel meer om mee rekening te houden dan je op het eerste zicht zou denken. Je probeert toch een beetje te onthouden welke  setjes de andere proberen te verzamelen en soms is het beter om een tegel te nemen die voor jou maar 1 punt zal opleveren maar die de andere speler wel 10 punten cadeau zou geven. En dan denk ik bvb aan de bruine achtergrond als de medespeler al verschillende tegels van dat item heeft liggen.

Een perfect getaway spel dat kan dienen om een avond te starten of te eindigen. Het spelmateriaal is zoals we van WGG gewoon zijn meer dan degelijk. Alleen de zichtschermen zijn te klein. Je zou je sets deftig achter je scherm moeten kunnen leggen en dat gaat niet. Laat ons hopen dat ze dit bij een volgende uitgave aanpassen! Het kon in een kleinere doos  maar is wel ideaal stapelbaar in de kast met andere leuke spellen uit hun gamma zoals Sushi Go Party, Lampionnen van Lanzhou, Völuspa en Take it easy. Kortom, een schat die wacht om ontdekt te worden!

Ali Baba: 2-4 spelers 20 minuutjes

Sushi Go Party

Het nieuwe jaar is ingezet. Weten jullie nog wat het eerste spel is wat jullie in 2017 op tafel hebben gezet? Ik wel!

Ondanks de volumineuze maaltijd hebben we besloten om nog een extra hapje te nemen. Het was Sushi Go Party ! Kwestie van de kroketjes wat beter te laten verteren 🙂

In 2013 kwam Sushi Go op de markt. Het eerste berichtje wat ik op deze site postte ging over de aangename verrassing dat dit spelletje me had gegeven. Het bleek een zeer vermakelijk kaartspel waarbij je de kaarten moet “draften” om zo een zo goed mogelijke maaltijd voor je neer te leggen.  Het zat in een prachtige (moeilijk stapelbare) blikken doos en ik was meteen verkocht. En ik bleek niet de enige te zijn!

Nu 3 jaar later besliste WGG om een Sushi Go + uit te brengen. Het spel blijft hetzelfde, maar nu is er veel meer variatie mogelijk en  kan je het ook met 8 personen spelen.  In het begin van het spel stel je het menu samen waarmee je gaat spelen dus elk spel is anders. Vergelijk het met Dominion waarbij je telkens 10 koninkrijkkaarten kiest uit heel de doos. Elk kaart heeft zijn eigen puntenstelsel en door de combinatie kan ze in verhouding goed of slecht scoren. Aan jou de keuze om uit te zoeken wat jouw beste maaltijd zal zijn!!

Het spel gaat over 3 rondjes waarbij je elke ronde speelt tot iedereen zijn kaarten op zijn en dit is afhankelijk van het aantal spelers. Nadat er is gedeeld kiest iedereen een kaart en legt die gedekt voor zich neer en geeft de rest van zijn stapeltje door. Nadat iedereen dat gedaan heeft draait iedereen zijn kaart om.  Een soepje? Voorgerecht? Of ben je al bezig met het dessert? Elke kaart heeft zijn eigen manier van scoren. Zodra de handen zijn leeg gespeeld gaan we punten tellen en gaan alle kaarten weer naar de trekstapel. Enkel de toetjes blijven liggen. A ja, logisch toch dat we pas dessert gaan eten om af te sluiten? Dit doen we dus 3 maal en dan gaan we de desserts ook scoren. Niet alle kaarten komen telkens in het spel dus je hebt geen idee wat er nog zal komen.

Maar ik moet eerlijk zijn.. het eerste contact met deze versie gaf me meer het gevoel van een beschimmelde sushi! De doos is een formaat wat in geen enkele kast van een zichzelf respecterend bordspelverzamelaar zal passen. Ook heb ik niet graag het gevoel dat ik geld heb betaald om lucht te kopen. Dat de regering dat doet met lucht uit Rusland met ons geld is al erg genoeg…. Een grote doos en wat zit erin? Pionnetjes die zo uit een Monopoly van de jaren 70 lijken weg gelopen, een spelbordje waarbij de zones voor de puntentelling gemaakt zijn voor nog kleinere pionnen en 2 pakjes kaarten. Het is zoiets al schoentjes voor je baby kopen in een doos van een mannenmaat 47. Ik kreeg dus direct een ijskoude douche waardoor het eerste spelmoment met deze uitgave me niet kon bekoren.

Gelukkig blijft het in de kern een leuk spel en nu ik het weer enkele keren heb gespeeld zoek ik een oplossing voor de doos. De US uitvoering is prachtig. Met een inlay, kartonnen kaarten voor het menu in het midden van de tafel en dividers om snel je menu samen te stellen. Maar dit kan je door de slechte vorm van de doos niet nabootsen. Ze is wel groot maar niet hoog. Ik stak elk pakje kaarten apart in een ziplock zakje maar het is toch een heel gezever om je spel op te starten als je naar een voorzien menu wil gaan. Ondertussen heb ik ook begrepen dat je in dit spel ook best een gekleurde schijf voor de spelers zet zodat iedereen blijft onthouden met welke kleur hij aan het spelen is! Met 4 is dat minder een probleem maar met 6 of 8…. Ik zal dus in de toekomst andere (dubbele) pionnen aanschaffen . En toch maar eens proberen om een inlay te maken.

Zoals je kan lezen stoort het me echt enorm hard dat WGG vooral heeft gedacht om de doos goed zichtbaar te maken voor potentiële kopers  ipv wat logisch na te denken. Hadden ze graag een grotere doos? Waarom dan niet het formaat van Istanbul? Hoog genoeg en perfect stapelbaar met de rest van hu spellen!! Ik kan me perfect inbeelden dat er vele mensen die maar af en toe een spel spelen het gevoel krijgen dat ze een kat in een zak hebben gekocht als ze deze doos opendoen. Ik hoop enkel dat ze dan toch nog wel zullen zien wat voor een mooie kat dit dan wel is. Want het blijft even snel gespeeld, is nog even vermakelijk en snel te verteren en het zorgt nog altijd voor plezier aan de tafel.

Ik ben er alleszins blij mee en het zal nog regelmatig op tafel komen. Want door de korte en gemakkelijk te begrijpen uitleg kan iedereen dit spelen!

Dat WGG een blunder van formaat maakte met de doos en de pionnen zullen we (proberen te) vergeten. Laat ons hopen dat ze er in een volgende uitgave zullen aan denken om dit anders aan te pakken.

Sushi Go Party

White Goblin Games

Dynasties: Verdeel en heers!

Het spelverloop van Dynasties is heel eenvoudig. Met deze zin start WGG zijn spelregels. Om dan nog 12 pagina’s door te gaan… Toen ik die zin las fronste ik dus wel even de wenkbrauwen.  Maar uiteindelijk slagen ze met die zin echt wel de nagel op de kop!

In dit spel dat slechts 3 rondes duurt ga je op zoek naar meerderheden door relaties aan te gaan om zo het meeste voordeel er uit te halen. Als je aan de beurt bent, dan speel je een kaart uit, en mag je één van de drie acties die op de kaart staan afgebeeld uitvoeren. Zoals ze schrijven… eenvoudig!

Deze acties zijn:

  • Handelen
  • Vorst/vorstin plaatsen
  • Adel inzetten
  • Pauzeren of passen
  • Speciale actie

Handelen:  Door het uitvoeren van deze actie zal je een familielid op een schip mogen plaatsen. Staat hij alleen, dan gebeurt er niets. Stond er nog een familielid van een andere speler, dan zal je gaan handelen. De speler die het kleine vak op het schip inneemt zal de verdeling van de aanwezige goederen (houten blokjes) maken en de andere speler kan dan kiezen. Dit verdeel systeem zag ik al in een “golden oldie” met de ronkende naam “San Marco” Dus inschatten wat de andere zal nemen en zoveel mogelijk profijt daar uit halen is hier de boodschap. Daarna worden de schepen terug aangevuld en zijn ze terug beschikbaar.

Vorst/vorstin plaatsen: Door het betalen van hun kost kan je een familielid in een stad plaatsen. Het rechtervak is steeds voor de vorstin en het linker voor de vorst. Wil je een vorst dan betaal je met zwarte goederen en de vorstin ziet liever wit. Logisch ook, al ooit een zwart trouwkleed gezien naast een wit kostuum????  Boven elke stad is een icoontje dat aangeeft welk voordeel je krijgt zodra je in die bepaalde stad een familielid plaatst. Zodra er in een stad 2 leden van een verschillende speler staan, gaan ze trouwen. Er zullen 3 dobbelstenen worden gedobbeld waarbij de speler die in het kleine vak staat ze zal verdelen in 2 zodat de andere speler weer kan kiezen. Deze dobbelstenen geven een bijkomend voordeel. Nu denk je waarschijnlijk dat steeds de 2 dobbelstenen voor de speler zijn die het eerst zijn keuze kan maken. Niets is minder waar!! Het zijn ook deze dobbelstenen die ervoor kunnen zorgen dat er een baby komt. En die extra pion op het spelbord kan echt wel het verschil maken!

Adel inzetten: Op het spelbord liggen enkele edelen met elk hun unieke eigenschap. Ze komen elke ronde in een willekeurige volgorde op het spelbord te liggen dus hebben ze ook een variabele kost. Zo kan Francis Drake (die ervoor zorgt dat je van elk schip een goed mag nemen) in de 1ste ronde gratis zijn, maar in de ronde daarna 2 blauwe blokjes kosten. Een actie je best goed in het oog kan houden!

Speciale actie: Op elke kaart staat een speciale actie je met goud zal moeten betalen. Zo kan ze er bvb voor zorgen dat je een vorst kan plaatsen voor de prijs van 1 goudblokje ipv 3 zwarte blokjes. Je hebt dus minder goederen nodig.

Pauzeren en passen:  Ben je aan de beurt en kan/wil je geen actie uitvoeren dan kan je ofwel pauzeren of passen. Om te pauzeren leg je een kaart af en kan je deze ronde nog verder mee spelen. Als je past dan stap je uit de ronde. Dit doe je door een familielid op het passpoor te zetten. Hoe verder vooraan, hoe groter de kans is dat het bijkomend voordeel wat aan het einde van de ronde aan de spelers zal worden aangeboden goed is voor jou. Wie helemaal vooraan staat zal in de volgende ronde zelfs de startspeler zijn. Maar daar hangt een kost aan vast. Hoe verder vooraan in de rij, hoe hoger de kost.

Zodra alle spelers hebben gepast is de ronde ten einde en volgt er een telling. Die zijn elke ronde anders. Een leuke gedachte is het klooster voor de eenzame vrijgezel na de 2de ronde! Door waarderingskaarten kunnen we nu al punten scoren. Na de 3de ronde volgt de eindtelling en zit het spel erop.

Dit spel liet me op momenten aan “Kingdom Builder” denken. Waarom? Omdat je beurt inderdaad zeer eenvoudig is, maar dat het gevolg van je actie wel eens groter kan zijn als je dacht! En dat is bij “Kingdom Builder” ook. Kaartje leggen en huisjes zetten hoor ik wel eens iemand zeggen. Maar ze hebben nog niet door dat de keuze van die huisjes wel eens heel cruciaal kan zijn. Ook in dit spel is dat zo. Je speelt een kaart en je doet een actie die op de kaart staat.  Maar heb je dan rekening gehouden met het “Butterfly effect”? Neem nu de edelen “Isabella I en Ferdinand II” Je hebt geen goederen meer maar wel nog een blauw blokje en je speelt deze edele die in deze ronde toevallig deze kost heeft. Door deze edele mag je een familielid in een stad plaatsen waar al een andere speler staat zonder de kost (witte of zwarte blokjes) te betalen. Een trouwpartij is nu al een vaststaand feit.  Door je familie in een stad te plaatsen die je kan gebruiken voor je waarderingskaarten scoor je al punten. Ondertussen is er een andere speler die begint te knarsetanden, want ook hij had die stad graag gehad voor zijn waarderingskaarten.  En dankzij dit grote feest krijg je misschien ook wel die lang verwachte baby die ervoor kan zorgen dat de meerderheden in heel die zone grondig door elkaar worden geschud!

Ik zou nog eens willen gebruik maken van de vergelijking met “Kingdom Builder”. Door het feit dat de regels zo simpel en snel uit te leggen zijn, hoor ik dikwijls negatieve reacties op KB. Spelers zijn echt van mening dat ze niet veel kunnen en ze maar doen wat het spelbord hun laat doen. En dat komt omdat ze geen rekening houden met de (korte) leercurve. Omdat de speluitleg bij Dynasties ook wel makkelijk is, zal je toch wel wat te vertellen hebben. Er zijn heel wat dingen te vertellen. De acties, het huwelijk, hoe verdelen, rondetellingen,…. Door deze opties zijn spelers wel (onbewust) bereid de leercurve te aanvaarden.  Zelfs ik zag pas het licht der mogelijkheden in enkele beurten voor het einde. Door 1 actie heb ik heel wat punten weg gegeven, terwijl ik goedkoper iets heel anders kon doen wat me zeker verder had geholpen.

De spelregels zijn heel duidelijk met prachtige voorbeelden en veel plaatjes om de tekst te verduidelijken. Dus laat je zeker niet afschrikken door de 12 extra pagina’s. Als ik dan toch iets negatiefs zou moeten schrijven dan zijn dat 3 dingen. Ten eerste is er de angst op dit spel te spelen met spelers die last hebben van Analysis Paralysis,  ten tweede de vormgeving van het scorespoor. De grote ruimtes tussen de punten geven achterliggers een mentale opdoffer zodat ze precies al op voorhand zijn verloren. Terwijl ze in werkelijkheid maar enkele punten achterstaan. Ik kreeg zelfs de kans om een speler te dubbelen! Een heel bord gebruiken voor 50 punten waarbij de eindscore +150 punten was lijkt me niet doordacht. En ten derde: een ster als tekentje voor een geboorte??? Maar dit is allemaal muggenziften, want het spel spelen zal geen tijdverslies zijn.

Met deze titel laat WGG zien dat ze de juiste weg zijn ingeslagen als het op expertspellen aankomt.  Goed speelbaar op een relatief korte tijdspanne. Het spel bezit heel wat leuk spelmateriaal en, wat voor mij zeer belangrijk is, het heeft een standaard doos die perfect stapelbaar is op de andere spellen in de kast!!

Vandaag staat dit spel in de kijker op onze spellenavond. Ik ben ervan overtuigd dat er nog andere positieve reacties zullen komen!!!

Dynasties: Verdeel en Heers

White Goblin Games

3-5 spelers

12+ en 90 minuten

The Game Extreme

Vorig jaar schreef ik al een stukje over “The Game” wat je hier kan vinden.

Sinds dat schrijfsel kwamen ze al met een klein setje uitbreidingskaarten (The Game on fire) en een versie in een leuke koker met speelmat op de proppen. Toen WGG met een nieuwe versie zou komen kwam die al snel op de “must have” lijst. Ik blijf “The Game” simpelweg te leuk vinden.  Als het basisspel met “the game on fire” een duwtje kreeg, zo krijgt het nu een hete peper in zijn gat!

De nieuwe versie is volledig identiek aan het basisspel maar 28 kaarten kregen een extra opdracht. Zo zijn er 2 soorten (bliksem en oneindig) met samen 7 verschillende opdrachten. Bliksem is onmiddellijk uit te voeren en vervalt dan. Het oneindig symbool zijn geldig zodra ze zijn gespeeld en ze blijven roet in het eten gooien tot ze weer bedekt zijn. Wat vinden we nu terug?

  • STOP (bliksem) Je beurt is direct gedaan. Zelfs als je nog niet het noodzakelijke aantal kaarten hebt gespeeld. Kan ook een POSITIEVE kaart zijn!
  • Doodshoofd (bliksem): Je moet deze kaart in je beurt direct bedekken of het spel is ten einde
  • 3! (bliksem): Je moet in je beurt verplicht 3 kaarten spelen. Geen 1, 2, of zelfs 4. Nope! Juist 3!! Kan dit niet dan is het spel verloren. Dus zeker geen goede kaart om op hand te houden tegen het einde van het spel
  • Geen communicatie (oneindig): Je mag totaal geen info meer uitwisselen. Dit kan in deze versie van het spel echt wel dodelijk zijn!
  • Gekruiste 10 (oneindig). Je mag de achteruit truc niet toepassen
  • 1 stapel gebruiken (oneindig). De actieve speler moet al zijn kaarten op 1 stapel spelen
  • Slechts 1 kaart nemen (oneindig). Na je beurt mag je maar 1 kaart terug op hand nemen. Deze lijkt onschuldig, maar als je 3 of 4 kaarten hebt gespeeld en je mag dan maar 1 kaart terug op hand nemen, dan wil dat zeggen dat je in de volgende beurt heel hard beperkt zal zijn in je mogelijkheden!

De positieve en de negatieve puntjes die ik aankaartte in mijn vorige preview blijven gelden. Met deze variant gaan we een hele stap vooruit! God, wat is dit aangenaam om te spelen…. Suspense ten top als je bepaalde spelers aan tafel hebt zitten! Als het aan mij lag, dan vloog mijn basisspel nu de verkoop op. Maar dan zou ik ook mijn playmat moeten verkopen en dat zie ik niet zitten. Want die mat is echt wel een meerwaarde voor dit spel.  Ik sta te popelen om deze Extreme nog wat pittiger te maken en de “Fire-kaartjes” in het deck te steken. Soms moet je je grenzen durven verleggen, niet?

Het enige wat ik me af vraag is of het gewone spel nu nog zal worden verkocht. Want waarom zou je het “probeersel” nog kopen als je met de nieuwe versie perfect kan spelen zonder de opdrachten en dit dus gelijk staat aan het basisspel?

Zin in leuke momenten met je familie tijdens de feesten? En het mag niet veel geld kosten? En nog minder plaats innemen in je spellenkast? Niet twijfelen, ASAP naar de winkel!

O ja, voor ik het vergeet te vermelden, haal je het niet, dan is er nog ruimschoots de tijd om het nog eens te proberen…..

The Game Extreme

White Goblin Games

1-5 spelers

20 Min

Fields of Green

Hoe groen is dat gras nu aan de andere kant van de heuvel? Dit spel zag ik op Kickstarter passeren en er was iets dat achter mijn oor begon te jeuken. En dat heb ik nogal snel als het over koeien, velden en boerderijen gaat. Of de vlooien van in de stallen daar iets mee te maken hebben of niet dat laat ik dan in het midden.

Zou ik deze wel backen? Ik heb al zoveel Kickstarters lopen…. Het spel is gebaseerd op  “Among the stars”  maar dan in een andere setting. Den buiten waar de mestkarren rijden, de wegen vol modder liggen in het bietenseizoen en de tractors hun lichten bijbetalende opties zijn. Dus niet in de ruimte zoals zijn voorganger.  De commentaren op “Among the stars” waren meer dan goed en het artwork van “Fields of Green” kon me wel bekoren. Ik besloot om nog wat te wachten en toen kreeg ik plots te kans om mee te doen met een groepspledge waardoor de prijs nog wat naar beneden ging. De haan kraaide, de boer keek naar buiten en hij zag dat het goed was!

Doe je laarzen aan en neem je mestvork ter hand want we beginnen eraan. Doel is om je boerderij zo succesvol mogelijk te runnen. Dit zal je doen door velden te beplanten zodat je vee kan voederen. Dat vee kan je dan gaan verkopen en zo raak je dan weer aan geld om gebouwen te plaatsen die op hun beurt punten opleveren.

De 4  kaartenstapels worden klaar gelegd net als de silo’s en de watertorens. Iedereen krijgt zo een (volle) watertoren en silo om zijn boerderij te starten. En natuurlijk een (klein) startkapitaal.

Het spel speelt maar over 4 rondes (jaren) die elk verdeeld zijn over 3 fases. De “upkeep-“, actie- en oogstfase.

In de upkeepfase krijgt iedereen wat water en voedsel alsook 6 kaarten. Volgens de regels kan je zelf kiezen uit welke stapels (fields, livestock, constructions en buildings) deze kaarten komen. Als je het spel kent kan je dus wat gaan sturen wat je het liefste wil zien rondgaan. Maar er is ook een vaste setup bij dewelke je kan gebruiken.

In de actiefase zullen we gaan draften waarbij je 1 kaart kiest en de rest van je hand doorgeeft aan je buurman. In 2 rondes (1 en 3) is dat je linker en in de 2 ander (2 en 4) je rechter. Iedereen speelt zijn kaart uit en dan heb je de keuze tussen volgende acties:

* Je bouwt de locatie die je net koos. Je betaalt de noodzakelijke kosten.

* Je bouwt een watertoren. Je dumpt de kaart die je net speelde en je neemt een watertoren van de stapel voor 2 geld. Zodra je die in de boerderij hebt liggen mag je hem vullen met water. Dankzij een virtuele leiding kan die watertoren velden van water voorzien die zich op maximum 2 stappen van de toren bevinden.

* Je bouwt een silo: Je dumpt de kaart die je net speelde en je bouwt een silo op je boerderij. Een silo is gratis maar je krijgt hier, in tegenstelling tot de watertoren, niet direct tokens op.

* Naar de markt gaan: Door de kaart die je net speelde te dumpen en eventueel voedsel bij te geven krijg je munten van de bank.

* Een locatie weer beschikbaar maken: Voor 1 geld mag je een locatie die je in een vorige oogstfase niet kon “betalen” terug beschikbaar leggen.

Deze keuzes kunnen we in elk jaar dus 6 keer maken.

In de oogstfase gaan we kijken naar de kaarten die onderaan hun tekst in een groen vlak hebben staan. Hier dienen dan kosten (meestal water en voedsel) te worden betaald om een kaart eigen voordeel te hebben. Vermits dit in eender welke volgorde kan worden uitgevoerd is dit soms nogal een puzzel. Kan je voor een kaart geen oogstkosten betalen, dan draai je die kaart om en dan is die voor jou van geen tel meer. Door die oogstfase ga je vooral inkomen genereren.Het kan dus zijn dat er een bepaalde kaart voor een kost van 1 water je 2 voedsel geeft en dat een andere kaart net 2 voedsel nodig heeft om je 5 munten uit te keren.

Wat ik hierboven nog nergens heb verteld is dat je ook uitrustingstegels kan verdienen die je dan op een kaart kan leggen zodat die een hogere opbrengst heeft of een ander voordeel. Zo zal de tuinslang op je watertoren ervoor zorgen dat je toren nu tot 3 kaarten ver voor water kan zorgen i.p.v. 2.

Na het 4 jaar is het spel ten einde en gaan we de punten tellen:

* Op bijna elke kaart staan punten

* Punten van op uitrustingskaarten die geldig zijn bij het einde van het spel

* 1 punt per 3 geld

* 1 punt per 2 voedsel in je silo’s

* 1 punt voor elke LEGE watertoren in je boerderij

* De punten van de kaarten die spreken over de eindwaardering.

We tellen al deze punten samen en zoals het Nesquick konijn in het reclamspotje met de koe ooit zei: “Klaar is Klara!”

Een “enginebuilder” pur sang. Hij speelde heel vlot weg maar je moet toch wel een beetje opletten. Als je tijdens de oogstfase je kosten niet kan betalen voor kaarten, dan zijn ze niets meer waard. Als je dan nog eens gebouwen in je boerderij hebt staan die punten zouden opleveren bij die bepaalde kaarten dan ben je dus 2 keer de pineut! Ondertussen lacht de ezel je uit en staren de koeien verder naar dat lekkere gras in het veld naast hun.

Ik vind het artwork mooi en de regels alsook de kaartjes zijn duidelijk en snel te begrijpen. De uitleg hoeft dus helemaal niet lang te duren.  Er zijn zoveel verschillende kaartjes dat je echt wel keuze te over hebt.

Wij speelden het simultaan. Het grote voordeel is dat het allemaal wat sneller gaat maar het zet ook de deur volledig open voor valsspelers. Of het dan gewild is of niet. Ik las op een forum dat er spelers waren waarbij hun potje meer dan 3 uur had geduurd omdat ze het allemaal 1 per 1 speelden. Dan is naar mijn mening de “flow” helemaal zoek en dan zou ik na 2 rondes al zin hebben om iets anders te gaan spelen. Dus ik blijf voorstander van het simultaan spelen. Als je elkaar nog niet kan vertrouwen aan de speeltafel, waar dan wel?

Downtime hadden we zo goed als niet. Maar als je van die spelers hebt die bijna elka kip op de kaart de juiste voeding willen geven en dan de aarbeien op de kaarten gaan tellen, dan is het de moment om ze een hark te geven en ze naar buiten te sturen om je gazon te luchten.

Een opmerking op Dominion was dat het wel leek op een patience voor 4. Wel, dat is hier niet anders. Je bent zo hard bezig met je eigen stukje land dat het je geen zier kan schelen wat de anderen doen. Interactie is er, buiten het doorgeven van de kaartjes, helemaal niet. Ok, je kan wel eens kijken naar je buurman zijn eigendommen om te zien welk kaartje je liever niet wil doorgeven, maar punten zijn schaars dus je kan maar beter je aandacht houden op je eigen kudde. Zowel bij Dominion als bij dit spel stoort het ontbreken van die interactie me geen seconde. Wat je zelf doet, doe je toch beter, niet? Waar de motor van Machi Koro nog moest wachten op de benzine die de dobbelstenen (en dus het geluk) schonken is dat hier helemaal niet het geval. Door de velden, het vee en de gebouwen op elkaar af te stemmen zal je boerderij woekerwinsten maken. En dat levert dan die broodnodige puntjes op!

Onze scores lagen ergens tussen 50-60. Elk puntje zal dus tellen. En het is die scherpe snee zonder geluk dat me dit spel leuk laat vinden. Ok, je krijgt best goede kaarten maar jij zal beslissen hoe en waar je die kaart zal gebruiken.  Of hoe een stier die het eerste zicht maar een kneusje leek nu de beste dekstier van de stal is!

Ik speelde het nog niet met 2 spelers, maar als ik andere hoor zou het zelfs dan zeer goed spelen. Binnenkort toch eens proberen!

Voor mij een zeer sterke aanrader!! Zowel door de simpele uitleg, het artwork, de “flow”, gebrek aan “downtime” (bij de juiste spelers), de speelduur en ga zo maar door. Deze zal hopelijk snel weer op tafel liggen! Maar dan wel aanschuiven zonder mestbotten!

Fields of Green van Artipia Games