The Game van WGG

The Game

Van deze coop (die je ook solo kan spelen) had ik snel heel wat verhalen gehoord. Verslavend, snel uit te leggen,… Allemaal zeer positief. Maar het verleden leert me dat je daar niet al te veel rekening mee moet houden. Spellen zijn op dat gebied zoals vrouwen. Je hebt er die enkel graatmagere blondines willen en andere willen dan weer een volumineuze rosse. Wat dus voor de een goed is, is voor de ander een afknapper. Maar hij stond daardoor dus wel op mijn “want to play” lijstje.

Een spellenwinkel in Leuven vierde zijn 1 jarig bestaan met een spellen week-end en daar had ik de kans om enkele spellen uit de WGG stal uit te proberen waaronder deze.

Wat moet je nu doen in dit  spel? Simpel! Je speelt met z’n allen tegen het spel en dat spel bestaat uit enorm veel spelcomponenten nl 1 dek kaarten genummerd van 2-99!

Doel is dat we al de kaarten uit onze handen kunnen afspelen en indien dit niet zou lukken, dan toch zo kort mogelijk tegen dit doel. Je hebt 2 stapels waar de waardes van de kaarten moeten  oplopen en dan weer 2 stapels waarvan de waardes moeten aflopen. Al naar gelang van het aantal spelers krijg je 8, 7 of 6 kaarten. Als je aan de beurt bent, dan moet je minstens 2 kaarten op de stapels leggen. Dat mogen er meer zijn, en je mag natuurlijk kiezen op welke stapels. De andere spelers mogen je helpen met hints, maar ze mogen wel niet zeggen welke waardes ze in hun handen hebben. Je zal dus proberen om kaarten af te leggen die zo kort mogelijk liggen bij de waardes die al op tafel liggen. Beter is nog als je een kaart kan afleggen die perfect 10 meer of minder (naar gelang de stapel) is want zo kan je weer een stapje terug doen en het proces wat vertragen. Dan trek je weer kaarten bij tot je een vol hand hebt (zoals gedeeld) en is het aan de volgende speler. Zodra de trekstapel op is, dien je nog maar  1 kaart te spelen ipv van 2 maar dat brengt niet zoveel zoden naar de dijk…. Zodra een speler geen kaarten meer kan spelen stopt het spel onmiddelijk. Dan tel je gewoon de kaarten die er nog over zijn in de spelers hun handen en dat is dan de eindscore. Doel is zoals gezegd een score van nul te hebben…

Ik moet zeggen dat ik veel van de gekende commentaren kan volgen. Het is idd snel uitgelegd en zeer aangenaam om te spelen. Het is makkelijk maar om te winnen moet je toch uit het goede hout zijn gesneden. Je kan het overal ( waar geen wind is) spelen en het neemt geen plaats in. Of het nou je kast of bagage is. Want dat mag ook wel eens vermeld worden. Het is een klein doosje zonder lucht voor een mooie prijs. Dat vind je niet zoveel meer! Tegenwoordig koop je meer lucht dat spelcomponenten. Een ander pluspunt is het feit dat ze er eens aan hebben gedacht om de kaarten zo te drukken dat je de getallen steeds kan zien, hoe je de kaarten ook in je handen hebt. Dat is bij vele spellen nogal een probleem voor me omwille van mijn onorthodoxe manier van kaarten vasthouden.

Het artwork en de titel zijn een ander paar mouwen….. Bij een spel zoals dit kan ik begrijpen dat het niet evident is om er een thema op te plakken maar wat die doodshoofden op de tekeningen doen, dat is voor mij toch een zeer groot raadsel. En dan het gedrocht dat zich een titel laat noemen.. Pffttt Al eens op BGG de “search” functie gebruikt naar “The game”? Succes dan maar!! De titel is echt de grootste kemel die ze hier hebben geslagen. Maar welke titel geef je dan aan zo’n spel? Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het begot ook niet zou weten!!

Al bij al een spel waarvan je geen spijt zal hebben dat het in je kast is terecht gekomen.